Met een lekker ontbijt in mijn maag ben ik vol goede moed 4 uur te vroeg naar het vliegveld vertrokken. Vol spanning heb ik daar gezeten, wachtend of ik mee mocht in het vliegveld. Na een uurtje werd er omgeroepen “pasgangers for the flight to Addis Abbaba can know check in”. Met zweethanden, mijn een hart kloppend als een raket ben ik in de rij gaan staan. Zou ik mee mogen? Bij de balie aankomend keek de vrouw naar mijn papiertje. Ik kon gewoon doorlopen naar de gate (lees fabriekshal met stoelen). Hier zat ik dan wel, maar ik was pas helemaal gerust als ik in het vliegtuig zou zitten.
Met stoelnummer 14 werd ik in het vliegtuig door de stewardess gewezen om naar de rechterkant te gaan. Huh, waarom moest ik naar rechts? Helemaal vrolijk stuurde ik mijn ouders een sms “Pap, Mam ik zit nu in het vliegtuig en ik vlieg buisness class. Tot morgen!”. Wat voelde ik mij goed. Het vliegtuig mag voor mij wel vaker eerder vertrekken. Wat werd ik op mijn wenken verdiend. Champagne werd aangeboden, allerlei lekker eten werd geserveerd en ik had echt mega veel beenruimte. Die mensen zullen wel gedacht hebben “dat meisje zal vast en zeker hele rijke ouders hebben.”.
Na een vlucht van 18 uur betrat ik eindelijk weer Westerse bodem. Met een zware koffer en tas kwam ik door de schuifdeur en zag ik mijn ouders en mijn zusje staan. Allemaal hadden ze een roos voor mij. Ik heb Cecile nog nooit zo hard zien huilen. Wat een fijn gevoel om hun weer in mijn armen te hebben. Wat mag ik blij zijn dat ik mijn familie nog heb. Dat kunnen veel kinderen van de Jack CECUP School niet zeggen.
En nu? Eens even bijkomen en rusten van deze indrukwekkende reis. Alle belevenissen op mij in laten werken. Tijd en rust voor mezelf pakken. Maar eerst langs het feestje van mijn oma die 87 is geworden! Wat mogen wij blij zijn hier in Nederland dat wij zo’n leeftijd kunnen bereiken hier.
Posts tonen met het label Zambia. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Zambia. Alle posts tonen
zondag 6 september 2009
Vrijdag 7 augustus 2009 – Vertrek naar Nederland?
Met griep werd ik wakker. Wat deed mijn hoofd, neus en keel pijn, maar dat maakte mij allemaal niks uit. Ik ging naar huis en dat was het belangrijkste. Ik kon mijn ouders weer zien, mijn zusje weer een dikke knuffel geven, mijn vriend weer zoenen en mijn katten weer aaien. Dingen die je in een maand gaat missen.
Maar voor mijn vertrek wilde ik toch nog even afscheid nemen van de kinderen, Wiseman en leerkrachten van de Jack CECUP School. Ik had namelijk nog een verassing voor de kinderen van de school. Ik had besloten al mijn kleren in Zambia achter te laten en Willemijn en ik hadden voor alle kinderen nog een stickervelletje. Het bezoek aan de school was alleen minder leuk dan ik had verwacht. Bij aankomst werd ik genegeerd door Yvonne en ik merkte ook dat de kinderen en andere leerkrachten minder enthousiast waren. Ik had verwacht dat ik van de kinderen aan wie ik mijn kleren had gegeven een dankjewel zou krijgen, maar ik kreeg totaal geen reactie. Waren ze zo verast of had Yvonne zo’n nare dingen over mij gezegd? Ook dacht ik dat de leerkrachten mij in het busje mee zouden brengen naar het vliegveld. Zij hadden dit immers aangegeven, maar niemand ging mee. Met tranen in mijn ogen zat ik in het busje op weg naar het vliegveld. Wat voel ik mij ellendig. Waarom heb ik zo veel energie hierin gestoken? Waarom krijg ik zo’n afscheid? Waar heb ik dit aan verdiend?
Gelukkig kan ik over twee uur op het vliegtuig stappen. Maar waar staat mijn vliegtuig eigenlijk aangegeven op het informatiebord? Moet ik al inchecken dan? “Miss your plane have left jet” werd mijn alsof het de normaalste zaak van de wereld is bij de incheckbalie verteld. De tranen sprongen weer in mijn ogen. Hoe kon dit nu alweer? Hoe kan een vliegtuig twee uur eerder vertrekken zonder dat ik het weet?Hoe kom ik in vredesnaam thuis? Samen met Jet en Wiseman (die toch nog alleen naar het vliegveld was gekomen) zijn we naar de Ethiopian Airlines balie gegaan. “Waarom is het vliegtuig eerder weg? Hoe kom ik nu thuis?”. Als een klein kind stond ik daar ziek, huilend. Ik wilde niets lieverd dan thuis te zijn. Ed, de medewerker van Ethiopian Airlines, reageerde niet op onze vragen. Hij zat achter zijn computer, pleegde wat telefoontjes, maar zei verder niks. Er werd mij een papiertje in mijn handen geduwd met vliegtijden van Zaterdag. Betekende het nou dat ik morgen mee kon vliegen? Met stomheid geslagen verliet ik met dit papiertje het vliegveld, hopend dat ik morgen wel mee kon vliegen.
Daar stond ik dan met mijn 40 kg wegende koffer voor een van de mooiste hotels van Lusaka. Ik had besloten dat als ik toch een dag langer moest blijven, ik ergens moest gaan zitten waar het veilig was, waar ze mijn Mastercard accepteerden en waar ze een goede transfer aanboden naar het vliegveld. In mijn kloffie betrad ik het dit luxe hotel. Een maand lang heb ik in de armoede geleefd en hier sta ik dan in mijn kamer met bad, flatscreen, airco en twee meter brede bed. Wat een wereld van verschil. Nu ik hier toch ben ga ik er ook lekker van genieten, hoe ziekjes ik mij ook voel. Ik ben in Arcades (winkelcentrum horend bij het hotel) naar de bioscoop gegaan, thee gaan drinken en gaan shoppen. In mijn kamer ben ik lekker in bad gaan liggen. Ik moet zeggen zo erg is het toch nog niet om het vliegtuig te missen. Deze luxe heb ik dubbel en dwars verdiend!
Maar voor mijn vertrek wilde ik toch nog even afscheid nemen van de kinderen, Wiseman en leerkrachten van de Jack CECUP School. Ik had namelijk nog een verassing voor de kinderen van de school. Ik had besloten al mijn kleren in Zambia achter te laten en Willemijn en ik hadden voor alle kinderen nog een stickervelletje. Het bezoek aan de school was alleen minder leuk dan ik had verwacht. Bij aankomst werd ik genegeerd door Yvonne en ik merkte ook dat de kinderen en andere leerkrachten minder enthousiast waren. Ik had verwacht dat ik van de kinderen aan wie ik mijn kleren had gegeven een dankjewel zou krijgen, maar ik kreeg totaal geen reactie. Waren ze zo verast of had Yvonne zo’n nare dingen over mij gezegd? Ook dacht ik dat de leerkrachten mij in het busje mee zouden brengen naar het vliegveld. Zij hadden dit immers aangegeven, maar niemand ging mee. Met tranen in mijn ogen zat ik in het busje op weg naar het vliegveld. Wat voel ik mij ellendig. Waarom heb ik zo veel energie hierin gestoken? Waarom krijg ik zo’n afscheid? Waar heb ik dit aan verdiend?
Gelukkig kan ik over twee uur op het vliegtuig stappen. Maar waar staat mijn vliegtuig eigenlijk aangegeven op het informatiebord? Moet ik al inchecken dan? “Miss your plane have left jet” werd mijn alsof het de normaalste zaak van de wereld is bij de incheckbalie verteld. De tranen sprongen weer in mijn ogen. Hoe kon dit nu alweer? Hoe kan een vliegtuig twee uur eerder vertrekken zonder dat ik het weet?Hoe kom ik in vredesnaam thuis? Samen met Jet en Wiseman (die toch nog alleen naar het vliegveld was gekomen) zijn we naar de Ethiopian Airlines balie gegaan. “Waarom is het vliegtuig eerder weg? Hoe kom ik nu thuis?”. Als een klein kind stond ik daar ziek, huilend. Ik wilde niets lieverd dan thuis te zijn. Ed, de medewerker van Ethiopian Airlines, reageerde niet op onze vragen. Hij zat achter zijn computer, pleegde wat telefoontjes, maar zei verder niks. Er werd mij een papiertje in mijn handen geduwd met vliegtijden van Zaterdag. Betekende het nou dat ik morgen mee kon vliegen? Met stomheid geslagen verliet ik met dit papiertje het vliegveld, hopend dat ik morgen wel mee kon vliegen.
Daar stond ik dan met mijn 40 kg wegende koffer voor een van de mooiste hotels van Lusaka. Ik had besloten dat als ik toch een dag langer moest blijven, ik ergens moest gaan zitten waar het veilig was, waar ze mijn Mastercard accepteerden en waar ze een goede transfer aanboden naar het vliegveld. In mijn kloffie betrad ik het dit luxe hotel. Een maand lang heb ik in de armoede geleefd en hier sta ik dan in mijn kamer met bad, flatscreen, airco en twee meter brede bed. Wat een wereld van verschil. Nu ik hier toch ben ga ik er ook lekker van genieten, hoe ziekjes ik mij ook voel. Ik ben in Arcades (winkelcentrum horend bij het hotel) naar de bioscoop gegaan, thee gaan drinken en gaan shoppen. In mijn kamer ben ik lekker in bad gaan liggen. Ik moet zeggen zo erg is het toch nog niet om het vliegtuig te missen. Deze luxe heb ik dubbel en dwars verdiend!
Donderdag 6 augustus 2009 – De laatste loodjes
Vandaag had ik zo gehoopt om een dagje rust en tijd voor mezelf in Zambia. Maar dit bleek een illusie te zijn. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat zijn Willemijn en ik bezig geweest met het opschonen van Wiseman en het branden van alle foto’s en filmpjes van ons avontuur op cd’s en dvd’s.
Dit bleek niet de enige tegenvaller te zijn. Vandaag waren Yvonne en Martha ook nog langs Willemijn gegaan om te zeggen dat we op papier moesten zetten waar wij ons sponsorgeld aan uit hadden gegeven (ik was op dat moment souvenirs kopen). Toen ik Yvonne aan de telefoon ermee confronteerde dat de gegeven spullen een gift voor de school waren en zij hier verder niks met het geld te maken had, werd ik uitgescholden voor brutaal. Ik werd ook nog eens midden in het gesprek opgehangen. Deze aanvaarding voelde als een messteek in mijn rug. Het voelde alsof ze ons niet vertrouwden. Dat ze nog meer geld uit ons wilde trekken, terwijl Willemijn en ik zelfs geld uit onze eigen zak aan het project hadden bijgelegd. Ik voelde mij gebroken door deze aanvaarding. Het voelde alsof alle energie uit me was en ik kon alleen maar huilen. Wat was ik blij dat ik morgen naar huis kon. Dat ik weer personen om mij heen zou hebben van wie ik hou, waarop ik kan bouwen en die ik kan vertrouwen.
Dit bleek niet de enige tegenvaller te zijn. Vandaag waren Yvonne en Martha ook nog langs Willemijn gegaan om te zeggen dat we op papier moesten zetten waar wij ons sponsorgeld aan uit hadden gegeven (ik was op dat moment souvenirs kopen). Toen ik Yvonne aan de telefoon ermee confronteerde dat de gegeven spullen een gift voor de school waren en zij hier verder niks met het geld te maken had, werd ik uitgescholden voor brutaal. Ik werd ook nog eens midden in het gesprek opgehangen. Deze aanvaarding voelde als een messteek in mijn rug. Het voelde alsof ze ons niet vertrouwden. Dat ze nog meer geld uit ons wilde trekken, terwijl Willemijn en ik zelfs geld uit onze eigen zak aan het project hadden bijgelegd. Ik voelde mij gebroken door deze aanvaarding. Het voelde alsof alle energie uit me was en ik kon alleen maar huilen. Wat was ik blij dat ik morgen naar huis kon. Dat ik weer personen om mij heen zou hebben van wie ik hou, waarop ik kan bouwen en die ik kan vertrouwen.
Woensdag 5 augustus 2009 – Officiële opening van het computerlokaal
Vandaag is de dag aangebroken waar de leerkrachten zo lang naar hebben uitgekeken, de diploma uitreiking. Samen met Mwansa zijn we met het lodgebusje naar de stad gereden om de diploma’s te printen en te plastificeren. Elke leerkracht heeft zijn of haar foto en het punt voor de Word en typ toets op het diploma staan. Ik ben trots op het resultaat. Het ziet er echt officieel uit.
Bij aankomst van de Jack CECUP school kijk ik verrast om mij heen. Alle 700 kinderen zitten netjes in een carré op ons te wachten. De computerruimte is gepoetst, buiten klinkt uit de boxen muziek, er staan stoelen voor ons klaar. De show start en een groepje jongens en meisjes begint op trommel geluid tegen elkaar aan te dansen. Een raar gezicht om zo’n jonge kinderen zo sexy tegen elkaar te zien dansen. Maar wel echt super leuk dat we zo’n afscheid krijgen. Ook andere kinderen hebben iets voor ons voorbereid. Een groep jongens gaan voor ons rappen, een groep jongens en meisjes zingen typische Jack CECUP liedjes voor ons en een meisje houdt een speech. Niet te geloven dat uit zo’n klein meisje zo’n woorden komen. Je ziet duidelijk dat Wiseman een inspirator is voor de kinderen.
Nu is het onze beurt. De leerkrachten staan op een rij. Voor elk van hen hebben een persoonlijk woordje geschreven. We lezen dit voor en overhandigen hen het diploma. Reubin begint te huilen. Je merkt echt dat dit diploma voor hen een weg is naar een betere toekomst. Het voelt raar dat dit papiertje voor hen zo belangrijk is. Zouden ze echt een andere baan kunnen krijgen met wat typ- en Wordvaardigheden? Het waren immers vrij gemakkelijke opdrachten.
De muziek start en samen met twee meisjes die een schaar en een dienblad vasthouden, beginnen we te dansen. Een ander belangrijk moment zit eraan te komen. De officiële opening van het computerlokaal. Als de muziek is afgelopen overhandigen de meisjes Wiseman de schaar en het dienblad. Er hangt een lint voor de ruimte. Wiseman dient deze door te knippen. Met dit gebaar willen wij duidelijk maken dat het nu de verantwoordelijkheid van de school is om ervoor te zorgen dat de computerruimte in stand wordt gehouden.
Maar dit is niet de enige verassing die wij voor de school hebben. We overhandigen Wiseman een dobbelsteen. Hij heeft natuurlijk geen idee wat hij hiermee moet. Hij gooit ermee en het cijfer 5 wordt getoond. Dit houdt in dat de Kidsrights Club een cadeau krijgt. Bij elk cijfer dat er met de dobbelsteen gegooid wordt, wordt er een cadeau aan de school overhandigd. Bij het cijfer 2 en 4 worden de leerkrachten en de kinderen Nederlandse dansjes aangeleerd. De PABO mensen zullen de Hoki-poki en het Chi-chi wa dansje, waarbij er met de kont naar achteren en met een uithangende tong gedanst dient te worden, vast en zeker kennen. De leerkrachten en kinderen worden verrast met twister, een hinkelpad, computersloten, deuralarm, computerboxjes, Barack Obama buttons, een flip, een foto camera en als klapper twee laptops. De verbazing is van het gezicht van de leerkrachten en kinderen af te lezen. Elke keer wanneer er muziek klinkt wordt er gelachen en gedanst. De feestvreugde wordt afgesloten met een bedankwoordje waar ook de sponsors SBL diensten, Danaë en Rent Company genoemd worden.
De dag wordt afgesloten met een laatste interview met Kids Camaraz. Een beter afscheid had ik mij niet kunnen wensen. Een laatste gesprek met kinderen die streven naar een betere toekomst en oprecht geïnteresseerd zijn hoe zij dit kunnen bereiken. Het is zo mooi om te zien hoe dankbaar zij gebruikmaken van de gegeven flip’s.
Dinsdag 4 augustus 2009 – Assignments
Gespannen gaan we naar school. Hoe zou Yvonne nu weer tegen ons doen? Weet Wiseman af van de gebeurtenis van afgelopen vrijdag?Moeten we nu zelf voor ons verblijf gaan betalen? Yvonne blijkt niet op school te zijn. Wiseman ook niet. Met de rest van de leerkrachten starten we het Word assignment. De leerkrachten zijn gespannen. Tijdens de toets is het muisstil en proberen ze iedere opdracht zo nauwkeurig mogelijk uitvoeren. Ze moeten hun dag als leerkracht van de Jack CECUP School beschrijven. Annie begrijpt er echt niks van en begint een stukje te schrijven over een olifantje. Na veel hulp begrijpt ze het nog niet en schrijft een stukje over de computer. De andere leerkrachten gaan zelfstandig aan de slag en schrijven hele leuke stukjes, die gebruikt worden voor een artikel op de site van de sponsor Danaë.
“When usually start my day at 6am, I take a bath, clean my teeth and have breakfast. I walk from home to school, which takes me like 20 to 25 minutes. When I reach school at 6: 30 am I start to prepare for my day’s activities, which comprise mainly lesson plans; this is to prepare for the my lessons, which starts at 7am.”
“Sometimes cold, warm, or windy, the cool morning breeze awakens my mind, which definitely convinces me to get up and prepare for work to be covered in a day at the increasingly attractive undressed environment of Jack Cecup School.”
“Afternoons are different because instead of going to teach, I go to learn computer skills led by my precious teachers willemyn and Maud who consistently boost the motivation in me by encouraging me. Their encouragement in turn arouses the anxiety in me to learn more computer programs like word, PowerPoint with a positive altitude”.
“The day today will be a busy one, because pupils will be writing their end of term test. It is expected that most pupils are going to do very well because they have been studying very hard”.
Tijdens de toetsen hou ik steeds het kantoor van Wiseman in de gaten. Is hij al terug? De leerkrachten gaven immers aan dat hij wel vandaag op school zou verschijnen. Aan het eind van de dag zie ik dat het kantoor van Wiseman open is. Ik ga er snel naar toe en vraag of hij tijd heeft. Ik vertel hem het hele verhaal wat er afgelopen vrijdag gebeurd is. De gebeurtenis sluit ik af met de vraag “Weet u hier iets vanaf?”. Verbaasd sta ik te luisteren naar zijn reactie. Het blijkt dat hij van niks weet en dat het de plicht van de school is dat zij voor accommodatie voor ons zorgen. Mijn vermoeden wordt bevestigd. Yvonne maakt gunstig gebruik van de slechte communicatie en probeert zo extra geld binnen te krijgen. Het voelt raar dat zij ons er zo voor gewaarschuwd heeft dat we niemand mogen vertrouwen hier. Zou ze ons gewaarschuwd hebben voor haarzelf?
Maandag 3 augustus 2009 – Terug naar Chawamma
Jammer genoeg is de trip naar Livingstone afgelopen en moeten we weer terug naar de Jack Compound om nog 2 dagen les te geven. Eigenlijk baal ik hier wel van. Ik had de vakantiesfeer te pakken en had nog graag een safari willen doen en van de Zambiaanse natuur willen genieten.
In de bus zit in naast een Zambiaanse man. Hij is naar Livingstone gegaan voor een bouwproject. De man heeft 5 kinderen, waarvan een dochter. Hij vertelt mij dat ze op de middelbare school zit. Deze wil ze niet afmaken, want ze wil gaan trouwen. De man vertelt dat hij al honderden preken heeft gehouden dat zijn dochter haar school moet afmaken. Maar ze wil koste wat kost trouwen. Ik vind het moeilijk voor te stellen dat je liever voor het huishouden wilt zorgen in plaats van studeren. Hoe wil ooit de rol van de vrouw hier in Zambia veranderen? Ik heb ook te doen met de man. Hij heeft waarschijnlijk er hard voor gewerkt dat zijn kinderen kunnen studeren en dan maken zij hun school niet af. Tijdens het gesprek geef ik de man een stuk van mijn sinaasappel. Tijdens een busstop koopt de man een tros bananen. Ik mag er zo veel pakken als ik wil. Gelukkig zijn er ook Zambiaanse mensen die oprecht aardig tegen je doen.
Als we de bus in Lusaka uit willen stappen overvallen de taxichauffeurs ons. “Miss miss taxi taxi?” roepen ze met z’n tienen tegelijk. We stappen en lopen naar de markt. De taxichauffeurs blijven ons roepen en achtervolgen. Pff weg met de relaxte rustige sfeer uit Livingstone. Welcome back in Lusaka. De rest van de dag bereiden we onze laatste twee dagen voor.
In de bus zit in naast een Zambiaanse man. Hij is naar Livingstone gegaan voor een bouwproject. De man heeft 5 kinderen, waarvan een dochter. Hij vertelt mij dat ze op de middelbare school zit. Deze wil ze niet afmaken, want ze wil gaan trouwen. De man vertelt dat hij al honderden preken heeft gehouden dat zijn dochter haar school moet afmaken. Maar ze wil koste wat kost trouwen. Ik vind het moeilijk voor te stellen dat je liever voor het huishouden wilt zorgen in plaats van studeren. Hoe wil ooit de rol van de vrouw hier in Zambia veranderen? Ik heb ook te doen met de man. Hij heeft waarschijnlijk er hard voor gewerkt dat zijn kinderen kunnen studeren en dan maken zij hun school niet af. Tijdens het gesprek geef ik de man een stuk van mijn sinaasappel. Tijdens een busstop koopt de man een tros bananen. Ik mag er zo veel pakken als ik wil. Gelukkig zijn er ook Zambiaanse mensen die oprecht aardig tegen je doen.
Als we de bus in Lusaka uit willen stappen overvallen de taxichauffeurs ons. “Miss miss taxi taxi?” roepen ze met z’n tienen tegelijk. We stappen en lopen naar de markt. De taxichauffeurs blijven ons roepen en achtervolgen. Pff weg met de relaxte rustige sfeer uit Livingstone. Welcome back in Lusaka. De rest van de dag bereiden we onze laatste twee dagen voor.
Zondag 2 augustus 2009 – The Victoria Falls
Vol goede moed hopen we vandaag ons slaapgebrek van de afgelopen 3 weken hier wat in te halen, maar niets is minder waar. Om 6 uur horen we allemaal stemmen en gestommel voor onze deur. Het blijkt dat de ontbijtzaal voor onze kamer ligt. Met slaap in mijn ogen ga ik samen met Jet dan ook maar boodschappen doen voor een lekker ontbijtje. In het zonnetje genieten we hiervan. Het belooft een mooie dag te worden.
En dat is het ook. De watervallen zijn echt prachtig. Meteen bij aankomst zie je voor je een immense rotsen met watervallen van 110 meter hoog. Het water valt zo hard naar beneden dat het ook weer omhoog spat. Op sommige plaatsen lijkt het alsof het regent en worden we kletsnat. Aan de overkant, zien we mensen in de Falls. Dat willen wij natuurlijk ook. We willen ook het frisse Zambiaanse water voelen dat daarna 110 meter naar beneden valt.
Vastberaden lopen we naar de overkant, maar opeens staan we stil van schrik. Een baviaan zo groot als een kleuter komt op ons af lopen. We hebben gehoord dat een van deze beesten een Zambiaanse minister in het water heeft proberen te duwen. Met een omweg proberen we het beest te vermijden. Even later wanneer we in een soort van meertje met onze voeten in het water liggen te dopperen, zien we hoe deze baviaan een Nederlandse jongen beroofd van zijn boterham. De jongen zit lekker aan de waterkant te smikkelen, de baviaan komt stiekem aanlopen en trekt in een fractie van een seconde de boterham uit de handen van de jongen. Met schrik kijkt hij om zich heen wat er gebeurd is. We gaan naar hem toe en vragen of het met hem gaat. Gelukkig blijkt alles oke te zijn. De jongen adviseert ons om een wandeling door de Falls te doen. Dit laat ik mij geen twee keer zeggen.
Samen met een gids wagen Willemijn en ik aan deze trip. Op blote voeten, met mijn bikini aan lopen we met z’n drieën hand in hand door het water. De stroming is duidelijk te voelen. Voorzichtig zetten we onze voeten een voor een neer op de stenen. Ik voel de pijn aan mijn voeten van de scherpe punten en de opgedroogde algen, maar ik laat mij niet kennen. Ik voel me zo stoer wandelend in het water. Wie kan nu zeggen dat die in de Vicoria Falls heeft gelopen?
Wauw niet te geloven. Een stoot van energie van geluk stromen door me heen. Hier sta ik dan op het randje van de watervallen. Het water klettert hier 110 meter naar beneden. Ik moet geen stap meer zetten, anders ga ik erachter aan. Voor me zie ik twee regenbogen. Dit prachtige beeld zal voor altijd op mijn netvlies gebrand blijven. Dit kan niemand meer van mij afnemen.
Dit blijkt nog niet alles te zijn. “This is the swimming pool. You can swim here”. Voor mij zie ik een mini waterval, een piepklein meertje waarvan een kleine opening beland in de grote waterval. Ik wacht tot de gids de eerste duik neemt. Met mijn dikke teen voel ik water. Het is ijskoud en als ik ergens niet tegen kan is het koud water. Toch laat ik mij niet kennen en overwin ik mijn grens. Ik spring in het water. Wat voel ik me stoer. Ik zwem hier op 110 meter hoogte in the Falls. Als afsluiting spring ik van de miniwaterval 3,5 meter naar beneden het meertje in. Mooier kan deze twee uur durende trip niet afgesloten worden.
Doodmoe bereiken we de logde. Mijn telefoon gaat. Het is Yvonne. Ze heeft nafut nafuti opstaan. Ik moet iedereen de groeten doen. Ze zegt dat ze vooral mij mist. Ik word misselijk. Dit is totaal niet oprecht. Het was een super dag. Jammer dat die alleen zo afgesloten wordt.
En dat is het ook. De watervallen zijn echt prachtig. Meteen bij aankomst zie je voor je een immense rotsen met watervallen van 110 meter hoog. Het water valt zo hard naar beneden dat het ook weer omhoog spat. Op sommige plaatsen lijkt het alsof het regent en worden we kletsnat. Aan de overkant, zien we mensen in de Falls. Dat willen wij natuurlijk ook. We willen ook het frisse Zambiaanse water voelen dat daarna 110 meter naar beneden valt.
Vastberaden lopen we naar de overkant, maar opeens staan we stil van schrik. Een baviaan zo groot als een kleuter komt op ons af lopen. We hebben gehoord dat een van deze beesten een Zambiaanse minister in het water heeft proberen te duwen. Met een omweg proberen we het beest te vermijden. Even later wanneer we in een soort van meertje met onze voeten in het water liggen te dopperen, zien we hoe deze baviaan een Nederlandse jongen beroofd van zijn boterham. De jongen zit lekker aan de waterkant te smikkelen, de baviaan komt stiekem aanlopen en trekt in een fractie van een seconde de boterham uit de handen van de jongen. Met schrik kijkt hij om zich heen wat er gebeurd is. We gaan naar hem toe en vragen of het met hem gaat. Gelukkig blijkt alles oke te zijn. De jongen adviseert ons om een wandeling door de Falls te doen. Dit laat ik mij geen twee keer zeggen.
Samen met een gids wagen Willemijn en ik aan deze trip. Op blote voeten, met mijn bikini aan lopen we met z’n drieën hand in hand door het water. De stroming is duidelijk te voelen. Voorzichtig zetten we onze voeten een voor een neer op de stenen. Ik voel de pijn aan mijn voeten van de scherpe punten en de opgedroogde algen, maar ik laat mij niet kennen. Ik voel me zo stoer wandelend in het water. Wie kan nu zeggen dat die in de Vicoria Falls heeft gelopen?
Wauw niet te geloven. Een stoot van energie van geluk stromen door me heen. Hier sta ik dan op het randje van de watervallen. Het water klettert hier 110 meter naar beneden. Ik moet geen stap meer zetten, anders ga ik erachter aan. Voor me zie ik twee regenbogen. Dit prachtige beeld zal voor altijd op mijn netvlies gebrand blijven. Dit kan niemand meer van mij afnemen.
Dit blijkt nog niet alles te zijn. “This is the swimming pool. You can swim here”. Voor mij zie ik een mini waterval, een piepklein meertje waarvan een kleine opening beland in de grote waterval. Ik wacht tot de gids de eerste duik neemt. Met mijn dikke teen voel ik water. Het is ijskoud en als ik ergens niet tegen kan is het koud water. Toch laat ik mij niet kennen en overwin ik mijn grens. Ik spring in het water. Wat voel ik me stoer. Ik zwem hier op 110 meter hoogte in the Falls. Als afsluiting spring ik van de miniwaterval 3,5 meter naar beneden het meertje in. Mooier kan deze twee uur durende trip niet afgesloten worden.
Doodmoe bereiken we de logde. Mijn telefoon gaat. Het is Yvonne. Ze heeft nafut nafuti opstaan. Ik moet iedereen de groeten doen. Ze zegt dat ze vooral mij mist. Ik word misselijk. Dit is totaal niet oprecht. Het was een super dag. Jammer dat die alleen zo afgesloten wordt.
Zaterdag 1 augustus 2009 – vertrek naar Livingstone
Om 5 uur in de nacht gaat mijn gsm. “Hello with Yvonne. It’s now problem, you can stay in your room. Love you, Big kisses. Have fun”. Versuft kijk ik voor mij uit. De ene dag word ik door haar bijna de grond in geboord en de andere dag doet ze alsof ze mijn beste vriendin is. Ik begrijp er niks van, maar ik ben allang blij dat we in onze spullen in de kamer kunnen laten staan tijdens onze tips naar de Falls.
Om 7 uur zitten we in de touringcarbus op weg naar Livingstone. Ik moet zeggen dat ik verbaasd ben over hoe netjes het allemaal verzorgd is. We krijgen cake en cola onderweg en op de achtergrond draait een film. Blood diamond wel te verstaan. Vol aandacht kijk ik deze film. Het voelt zo gek om naar dit geweld en deze misdaad te kijken, terwijl je op dat moment door het continent rijdt waar deze misdaad plaatsvindt.
Bij het betreden van een stap in Faulty Towers, het hostel waar we zitten, zien we alleen maar blanken mensen. Dit is echt een rare gewaarwording. De eerste weken hebben we alleen maar tussen donkere mensen geleefd en hebben we geen een blanke gezien en nu zitten we alleen maar tussen blanken mensen. Je begint zo te merken wat huidskleur voor een verschil maakt.
Onder het genot van een biertje spelen we ski-bo. Mijn favoriete kaartspel, waar Willemijn onlangs ook verslaafd is aan geraakt. Wat een vakantiegevoel! Door de twee zwart/witte katten voel ik mij meteen thuis hier. Wat kunnen dieren veel goedmaken.
Om 7 uur zitten we in de touringcarbus op weg naar Livingstone. Ik moet zeggen dat ik verbaasd ben over hoe netjes het allemaal verzorgd is. We krijgen cake en cola onderweg en op de achtergrond draait een film. Blood diamond wel te verstaan. Vol aandacht kijk ik deze film. Het voelt zo gek om naar dit geweld en deze misdaad te kijken, terwijl je op dat moment door het continent rijdt waar deze misdaad plaatsvindt.
Bij het betreden van een stap in Faulty Towers, het hostel waar we zitten, zien we alleen maar blanken mensen. Dit is echt een rare gewaarwording. De eerste weken hebben we alleen maar tussen donkere mensen geleefd en hebben we geen een blanke gezien en nu zitten we alleen maar tussen blanken mensen. Je begint zo te merken wat huidskleur voor een verschil maakt.
Onder het genot van een biertje spelen we ski-bo. Mijn favoriete kaartspel, waar Willemijn onlangs ook verslaafd is aan geraakt. Wat een vakantiegevoel! Door de twee zwart/witte katten voel ik mij meteen thuis hier. Wat kunnen dieren veel goedmaken.
Vrijdag 31 july 2009 – verhuizen
We hebben de knoop doorgehakt. Elke dag wakker worden gemaakt om 5 uur ’s nachts door kippen die geslacht worden of door het Zambiaanse personeel van de lodge die met elkaar aan het kakkelen zijn, breekt ons op. Daar komt nog eens bij dat we het ook wel met Jonathan hebben gehad, die ons elke dag minimaal een uur te laat komt halen. Bepakt en bezakt vertrekken we naar onze de nieuwe lodge, hopend op meer rust.
Na onze schooldag lopen Willemijn en ik langs de Zambiaanse huizen door het stof samen naar de lodge. Wat een lekker gevoel, wat een rust! Geen uur op Jonathan te hoeven wachten. Niet met stress de computers hoeven afsluiten, omdat Jonathan anders wegrijdt. Wat een goed begin van het weekend!
Maar niets is minder waar. Ik word overvallen door buikpijn. Wat voel ik me opeens slecht. Ik word toch niet uitgerekend nu ziek? Op het moment dat we morgen naar de Victoria Falls vertrekken. Daar komt nog eens bij dat we het bericht van Yvonne (een van de leerkrachten) dat we tijdens onze trip naar de Falls onze spullen (lees: 4 laptops, 1 flip en 1 fotocamera) niet op de kamer mogen laten staan en dat we ons verblijf in de nieuwe lodge zelf moeten gaan betalen. Ik begrijp er echt helemaal niks van. De enige voorwaarde van het project was, dat de school voor ons onderdak zorgt. We kunnen toch niet zo maar als deze dure spullen bij de receptie neerzetten? Dan zijn ze allemaal weg. Als ik vraag waarom we zelf voor ons verblijf moeten betalen, krijg ik verwijten naar mijn hoofd dat we te ondankbaar waren om op de boerderij te slapen. Ik word boos. We hebben dit allemaal netjes overlegd met Wiseman. Hij was het met onze beslissingen eens. Hij merkte ook dat Jonathan altijd te laat was en dat het makkelijk was dat we in de nieuwe lodge zouden gaan zitten, omdat deze dichter bij de school gelegen is. Waarom neemt Wiseman zijn telefoon ook niet op als je hem nodig hebt? Ik merk steeds meer dat communicatie niet het sterkste punt is van de Jack CECUP school en Yvonne is zo slim dat ze daar mooi gebruik van probeert te maken. Maar ik heb besloten dat ik mij niet door haar laat kisten. We hebben een contract met de school. De spullen blijven kosten wat kost op de kamer. Dan maar hard tegen hard.
Boos en ziekjes ga ik slapen. Ik verheug me op morgen. Even vrije tijd. Even geen leerkrachten. Even de toerist uithangen en genieten van Zambia in a different way!
Na onze schooldag lopen Willemijn en ik langs de Zambiaanse huizen door het stof samen naar de lodge. Wat een lekker gevoel, wat een rust! Geen uur op Jonathan te hoeven wachten. Niet met stress de computers hoeven afsluiten, omdat Jonathan anders wegrijdt. Wat een goed begin van het weekend!
Maar niets is minder waar. Ik word overvallen door buikpijn. Wat voel ik me opeens slecht. Ik word toch niet uitgerekend nu ziek? Op het moment dat we morgen naar de Victoria Falls vertrekken. Daar komt nog eens bij dat we het bericht van Yvonne (een van de leerkrachten) dat we tijdens onze trip naar de Falls onze spullen (lees: 4 laptops, 1 flip en 1 fotocamera) niet op de kamer mogen laten staan en dat we ons verblijf in de nieuwe lodge zelf moeten gaan betalen. Ik begrijp er echt helemaal niks van. De enige voorwaarde van het project was, dat de school voor ons onderdak zorgt. We kunnen toch niet zo maar als deze dure spullen bij de receptie neerzetten? Dan zijn ze allemaal weg. Als ik vraag waarom we zelf voor ons verblijf moeten betalen, krijg ik verwijten naar mijn hoofd dat we te ondankbaar waren om op de boerderij te slapen. Ik word boos. We hebben dit allemaal netjes overlegd met Wiseman. Hij was het met onze beslissingen eens. Hij merkte ook dat Jonathan altijd te laat was en dat het makkelijk was dat we in de nieuwe lodge zouden gaan zitten, omdat deze dichter bij de school gelegen is. Waarom neemt Wiseman zijn telefoon ook niet op als je hem nodig hebt? Ik merk steeds meer dat communicatie niet het sterkste punt is van de Jack CECUP school en Yvonne is zo slim dat ze daar mooi gebruik van probeert te maken. Maar ik heb besloten dat ik mij niet door haar laat kisten. We hebben een contract met de school. De spullen blijven kosten wat kost op de kamer. Dan maar hard tegen hard.
Boos en ziekjes ga ik slapen. Ik verheug me op morgen. Even vrije tijd. Even geen leerkrachten. Even de toerist uithangen en genieten van Zambia in a different way!
donderdag 30 juli 2009
Donderdag 30 july 2009 – White Zambian woman
Overal om me heen zie ik vrouwen met mooie kapsels lopen. Ze hebben allerlei patronen vlechtjes in hun haar. Dit zou ik ook echt graag een keer willen hebben. Na een paar keer vragen in de lodge waar de meisjes van de receptie hun haren lieten doen, was vandaag eindelijk aangebroken dat ik ook een echte Zambiaanse vrouw zou worden. Ik kreeg eindelijk vlechtjes. De meisjes hadden door hoe graag ik mijn haar “geplat” wilden hebben en daarom hadden ze iemand van de kapsalon gebeld om mijn haar in de lodge te laten doen. Het is namelijk te gevaarlijk om alleen naar de salon toe te gaan.
Drie uurtjes heb ik in het zonnetje met een tijdschriftje op een stoel stil gezeten, terwijl er op dat moment aan me haar getokken werd en “waves” (nephaar) erin bevestigd werden. Wat een heerlijk moment! Al het personeel van de lodge is komen kijken hoe deze blanke meid, steeds meer op een black lady begint te lijken. Ik ben benieuwd hoe de leerlingen en de leerkrachten morgen op school zullen reageren...
Drie uurtjes heb ik in het zonnetje met een tijdschriftje op een stoel stil gezeten, terwijl er op dat moment aan me haar getokken werd en “waves” (nephaar) erin bevestigd werden. Wat een heerlijk moment! Al het personeel van de lodge is komen kijken hoe deze blanke meid, steeds meer op een black lady begint te lijken. Ik ben benieuwd hoe de leerlingen en de leerkrachten morgen op school zullen reageren...
Woendag 29 july 2009 – Virussen
“Ik heb er helemaal genoeg van. Wat een piepcomputers”. Riep ik vandaag tegen de computers in de computerruimte. Vol goede moed waren Willemijn en ik samen met Jet en Evert naar school gegaan. Vandaag zouden we dan eindelijk beginnen aan de Word lessen. We konden Jet en Evert dan meteen vol trots laten zien hoe onze computerlessen eruit zien.
Maar dit mooie geschetste plaatje ging niet op. Op alle computers en zelfs de laptops kregen we virusmeldingen te zien. Ik sloeg de handen in me haar. “Ik kan wel huilen. Bijna een hele week hebben we gewerkt aan het schoonmaken van de computers en nu staat er allemaal virussen op de computers”. Maar dat was niet het enige wat mij frusteerde. Toen ik mijn appel in de prullenbak wilde gooien, zag ik dat deze gebruikt werd als afwasbak. “Hoe kon dit nu weer? We hadden toch samen met de leerkrachten overlegd dat ze een prullenbak wilden hebben om het lokaal schoon te houden?”. Ook de opbergdoos voor de computerspullen werd niet echt nuttig gebruikt. Er slingerden nog dingen rond en lagen spullen die niet in de ruimte thuis hoorden, zoals allerlei schriften van kinderen. We hadden leerkrachten toch mee laten denken in dit proces en ze niks opgelegd. Waarom gebeurden dan toch deze dingen?
Vol frustratie moesten we de leerkrachten teleurstellen dat we echt deze virussen eerst van de computer moesten halen. Wat miste ik op dat moment een ICT'er om me heen. Hoe moest ik in vredesnaam al die virussen eraf krijgen? Vol goede hoop hebben we maar de virusscanners aangezet. This computer has 9 virusses. Will you remove them? kwam er in beeld. Wat een opluchting, ze konden verwijders worden. Op dat moment viel er bij Willemijn en mij het kwartje. Vooral in de muziekbestanden zagen we dat de virussen zaten. De leerkrachten hier houden heel veel van muziek en luisteren deze graag op de computer. Via cd's met gedownloaden muziek zetten zij onbewust een virus op de computer. Wij hebben met onze usb sticks deze trojaanse worm verspreid. Wow, wat ben ik trots op mezelf. Ik begin echt steeds meer op een ICT nerd te lijken. We hebben maar meteen briefjes op elke computer geplakt met de tekst “Don't listen music on the computer. This can cause virusses”. Dan moeten de leerkrachten maar zelf wat meer van hun eigen gemaakte liedjes tijdens de cursus gaan zingen. Dat is nog gezellig ook!
Naast deze frustrerende gebeurtenissen, hadden Willemijn en ik nog een moeilijk moment. We waren druk bezig aan de computer tot we opeens harde klappen naast ons hoorden. Wat was dat? We keken beide op. Op nog geen meter van ons vandaag werd een leerling met een grote stok zeker 20 keer op haar handen geslagen. Ze stond met tranen in haar ogen. Willemijn en ik keken elkaar aan wat is hier aan de hand? Ik werd er misselijk van. Dit was al de tweede dag dat ik zag dat een kind wordt geslagen. Wij kunnen dat ons gewoon niet voorstellen. Het is vreselijk om te zien en het liefst wil ik dan meteen tussen springen. Maar ik realiseer me dat ik in een andere cultuur ben waar zo'n dingen normaal zijn. Ik vind het zo moeilijk te begrijpen dat het motto van de school is “share because we care” en “we love everyone because we care” en dat ik dan wel zie dat kinderen geslagen worden. Toen ik vroeg waarom dit gebeurde kreeg ik de reactie It a game. When a child don't hold it's pen good, than are his of hers hand not warm. We must make them warm.
Dit werd mij allemaal te veel. Na de zoveelste koortsaanval en migraineaanval, besefte ik dat ik toch even rust moest pakken.
Maar dit mooie geschetste plaatje ging niet op. Op alle computers en zelfs de laptops kregen we virusmeldingen te zien. Ik sloeg de handen in me haar. “Ik kan wel huilen. Bijna een hele week hebben we gewerkt aan het schoonmaken van de computers en nu staat er allemaal virussen op de computers”. Maar dat was niet het enige wat mij frusteerde. Toen ik mijn appel in de prullenbak wilde gooien, zag ik dat deze gebruikt werd als afwasbak. “Hoe kon dit nu weer? We hadden toch samen met de leerkrachten overlegd dat ze een prullenbak wilden hebben om het lokaal schoon te houden?”. Ook de opbergdoos voor de computerspullen werd niet echt nuttig gebruikt. Er slingerden nog dingen rond en lagen spullen die niet in de ruimte thuis hoorden, zoals allerlei schriften van kinderen. We hadden leerkrachten toch mee laten denken in dit proces en ze niks opgelegd. Waarom gebeurden dan toch deze dingen?
Vol frustratie moesten we de leerkrachten teleurstellen dat we echt deze virussen eerst van de computer moesten halen. Wat miste ik op dat moment een ICT'er om me heen. Hoe moest ik in vredesnaam al die virussen eraf krijgen? Vol goede hoop hebben we maar de virusscanners aangezet. This computer has 9 virusses. Will you remove them? kwam er in beeld. Wat een opluchting, ze konden verwijders worden. Op dat moment viel er bij Willemijn en mij het kwartje. Vooral in de muziekbestanden zagen we dat de virussen zaten. De leerkrachten hier houden heel veel van muziek en luisteren deze graag op de computer. Via cd's met gedownloaden muziek zetten zij onbewust een virus op de computer. Wij hebben met onze usb sticks deze trojaanse worm verspreid. Wow, wat ben ik trots op mezelf. Ik begin echt steeds meer op een ICT nerd te lijken. We hebben maar meteen briefjes op elke computer geplakt met de tekst “Don't listen music on the computer. This can cause virusses”. Dan moeten de leerkrachten maar zelf wat meer van hun eigen gemaakte liedjes tijdens de cursus gaan zingen. Dat is nog gezellig ook!
Naast deze frustrerende gebeurtenissen, hadden Willemijn en ik nog een moeilijk moment. We waren druk bezig aan de computer tot we opeens harde klappen naast ons hoorden. Wat was dat? We keken beide op. Op nog geen meter van ons vandaag werd een leerling met een grote stok zeker 20 keer op haar handen geslagen. Ze stond met tranen in haar ogen. Willemijn en ik keken elkaar aan wat is hier aan de hand? Ik werd er misselijk van. Dit was al de tweede dag dat ik zag dat een kind wordt geslagen. Wij kunnen dat ons gewoon niet voorstellen. Het is vreselijk om te zien en het liefst wil ik dan meteen tussen springen. Maar ik realiseer me dat ik in een andere cultuur ben waar zo'n dingen normaal zijn. Ik vind het zo moeilijk te begrijpen dat het motto van de school is “share because we care” en “we love everyone because we care” en dat ik dan wel zie dat kinderen geslagen worden. Toen ik vroeg waarom dit gebeurde kreeg ik de reactie It a game. When a child don't hold it's pen good, than are his of hers hand not warm. We must make them warm.
Dit werd mij allemaal te veel. Na de zoveelste koortsaanval en migraineaanval, besefte ik dat ik toch even rust moest pakken.
Dinsdag 28 july 2009 – Jet en Evert
Willemijn was de hele dag al zenuwachtig. Vandaag kwamen haar twee vrienden Jet en Evert aan. Met hen gaat ze na dit project doorreizen. Zouden ze wel goed aankomen? Zouden we ze wel kunnen ophalen? Zouden hun spullen wel aankomen? Allemaal vragen die door haar hoofd heen spookte. Op school vertelde ze meteen vol enthousiasme aan de leerkrachten dat er twee gezellige vrienden van haar vandaag aan kwamen. Dat lieten de leerkrachten niet twee keer zeggen. Yvonne ging meteen een busje regelen. Na het typexamen stonden er 13 leerkrachten en 2 leerlingen te springen om deze twee blanken op te kunnen halen. In een vol busje op weg naar het vliegveld.
Jet en Evert wist niet wat hen overkwam toen dertien leerkrachten hen om de nek vlogen. Vooral toen Annie al tegen Evert zei “I love you. Will you be my husband”. Daarna overvielen Willemijn en ik hen ook nog met de tienduidenden verhalen die we hier al hebben meegemaakt. Na deze lange vliegreis was dit allemaal te veel van het goede. Willemijn en ik kwamen tot het besef dat we ze de rust moesten geven en het avontuurlijke Zambia maar zelf moeten laten ontdekken.
Jet en Evert wist niet wat hen overkwam toen dertien leerkrachten hen om de nek vlogen. Vooral toen Annie al tegen Evert zei “I love you. Will you be my husband”. Daarna overvielen Willemijn en ik hen ook nog met de tienduidenden verhalen die we hier al hebben meegemaakt. Na deze lange vliegreis was dit allemaal te veel van het goede. Willemijn en ik kwamen tot het besef dat we ze de rust moesten geven en het avontuurlijke Zambia maar zelf moeten laten ontdekken.
Maandag 27 july 2009 – Miljonair
Ik ben vandaag in een minuut veranderd van een platzak in een miljonair. Afgelopen dagen hebben Willemijn rondgelopen zonder cent op zak. Beide hebben we mastercard en hier in Zambia kan je alleen betalen en pinnen met visa. We hadden dus een groot probleem. Hoe komen we nu aan geld? Willemijn en ik hebben de tip van mijn ouders opgevolgd en zijn naar de Nederlandse ambassade gegaan. Ja dan hebben jullie een probleem kregen we daar als reactie. Je kan in het centrum van Lusaka bij de Barcley's bank wat meer geld opnemen. Hier moet je dan proberen een paar dagen van rond te komen. Hmm ideaal is anders, maar beter dan helemaal geen geld. Met 2,2 miljoen (ongeveer 300 euro) op zak liep verlieten Willemijn en ik de bank. Zo rijk heb ik me nog nooit gevoeld.
Nu we toch bij de ambassade waren, wilden Willemijn en ik meteen weten ogf het verstandig was of we ons voor malaria zouden laten prikken en waar we dat konden doen. Willemijn en ik hadden namelijk de afgelopen dagen last van grieperigheid en koortsaanvallen. Met eigen naalden op zak vertrokken we naar de kliniek. Ik was toch wel een beetje zenuwachtig. Zouden ze hier wel een beetje goed kunnen prikken? Voor ons werd een man met een naald in zijn vinger geprikt en vervolgens moest hij deze vinger op een glazen staafje duwen. Owh je moet hier vingerafdrukken maken voordat je gaat prikken zei ik vol overtuiging tegen Willemijn. Na twee minuten waren wij dan aan de beurt. Ga jij eerst of ik eerst? was de discussie. We stroopten onze mouwen al op. De dokter keek ons vreemd aan. Could you please give your dumb? Haha met de slappe lach gaven Willemijn en ik onze duim. Het wasren geen vingerafdrukken, maar bloedprikken gebeurt hier via een prikje via de duim. Na vijf spannende minuten kwam de dokter ons vertellen dat we geen malaria hadden, maar wel de griep.
Terug naar Chawamma. Toch maar wat rust pakken, voor zo ver als dat mogelijk is. Want zoals we ook al aan de dokter en de ambassade merkten, is er veel te beleven in deze buurt. Ze schrokken er namelijk van toen ze hoorden waar wij logeren
Nu we toch bij de ambassade waren, wilden Willemijn en ik meteen weten ogf het verstandig was of we ons voor malaria zouden laten prikken en waar we dat konden doen. Willemijn en ik hadden namelijk de afgelopen dagen last van grieperigheid en koortsaanvallen. Met eigen naalden op zak vertrokken we naar de kliniek. Ik was toch wel een beetje zenuwachtig. Zouden ze hier wel een beetje goed kunnen prikken? Voor ons werd een man met een naald in zijn vinger geprikt en vervolgens moest hij deze vinger op een glazen staafje duwen. Owh je moet hier vingerafdrukken maken voordat je gaat prikken zei ik vol overtuiging tegen Willemijn. Na twee minuten waren wij dan aan de beurt. Ga jij eerst of ik eerst? was de discussie. We stroopten onze mouwen al op. De dokter keek ons vreemd aan. Could you please give your dumb? Haha met de slappe lach gaven Willemijn en ik onze duim. Het wasren geen vingerafdrukken, maar bloedprikken gebeurt hier via een prikje via de duim. Na vijf spannende minuten kwam de dokter ons vertellen dat we geen malaria hadden, maar wel de griep.
Terug naar Chawamma. Toch maar wat rust pakken, voor zo ver als dat mogelijk is. Want zoals we ook al aan de dokter en de ambassade merkten, is er veel te beleven in deze buurt. Ze schrokken er namelijk van toen ze hoorden waar wij logeren
dinsdag 28 juli 2009
Nieuwe foto's
zondag 26 juli 2009
26 july 2009 – Kerkbezoek
Ik weet zeker dat mijn oma heel blij is met dit bericht. Ik ben vandaag naar de kerk genaamd “Johnward Pentecoast Holliness” geweest. Helaas heb ik voor haar daar geen kaarsje aan kunnen steken. Want in deze kerk was geen kaars of kruis te zien. Het was een grote ruimte met allemaal banken. Vooraan in de kerk was een podium. Daarop stonden grote speakers en er hingen paarsen linten.
Verbaast en nog maar half wakker liepen Willemijn en ik de kerk binnen. Wij waren een van de enige mensen en gingen vooraan samen met Reubin en Mwansa op een bank zitten. Een man in pak begon te spreken in Nenjya. Soms hoorde ik een aantal engelse woorden en zinnen voorbij komen. “What does it mean when you are a member of the curch?” was het onderwerp waar hij anderhalf uur over sprak en discussies met de kerkbezoekers over wilden houden. Steeds kwamen er weer mensen de kerk in en uitlopen. Ik begreep hier helemaal niks van. Ook Mwansa liep op een begeven moment weg. Was het gepast om dit te maken? Achteraf bleek dat Mwansa buiten de kinderen les aan het geven was.
Ik stond al in de startblokken om te gaan, maar deze preek bleek pas het begin van de mis. Er kwamen kinderen op het podium staan. Samen begonnen zij gospel te zingen en ik kreeg toch wel een brok in me keel. Dit wilde ik zo graag een keer meemaken. En nu sta ik hier in de compound, samen te zingen met de lokals.Hierna nemen drie vrouwen de gospelsongs over. Ik kijk om me heen en zie allemaal mensen heel intens hardop voor zichzelf bidden. Ze bewegen daarbij echt met hun hele lichaam heen en weer. Op dat moment besef ik mij hoe belangrijk de kerk voor deze mensen is. Het dringt tot me door dat zij op deze manier het leed in hun leven een plek proberen te geven.
Ook hierna is de mis nog niet gedaan. Twee mannen in pak gaan preken. De een in Engels, de andere in Nenjya. Het lijkt wel een beetje indoctrinatie. Schreeuwend roepen ze dat het je Jezus ervoor zorgt dat je problemen verdwijnen, dat je fouten worden vergeven. Ze staan als een soort rappers deze woorden te verkondigen. Er loopt een rij mensen naar voren. Een van de mannen in pak gaat de mensen een voor een langs. Er staan zelfs kinderen in de rij. Ze fluisteren wat in zijn oor. Hij pakt hun hoofd af en gaat voor hen bidden. De mensen vragen om steun of vergifenis in hun leven. Op de achtergrond staan de drie vrouwen weer gospel te zingen. Ik krijg tranen in mijn ogen. Nee, Maud, je kan hier niet om hun leed gaan huilen. Ik weet ze gelukkig weg te drukken.
Aan het eind van de mis vraagt een van de mannen aan ons of we willen opstaan. Er wordt voor ons geklapt. Wat er verteld wordt versta ik niet. Het voelt wel raar. 150 mensen kijken ons aan en wij weten niet waarom. Op de achtergrond hoor ik allemaal rare geluiden. Het klinkt als een schreeuwende vrouw/vrouwen die mishandeld wordt. Ik vraag aan Reubin wat er aan de hand is. Hij zegt dat er iemand in de kerk bezeten is door demonen. Ze zijn deze weg aan het jagen. Ik schrik hiervan. Ik voel me naar van binnen. Zo raar om te horen dat de mensen hierin geloven en zoiets in de kerk doen. Ik kijk stiekem naar achter en zie dat er een vrouw op de grond ligt. Aan haar wordt getrokken en geduwd.
De mannen om haar heen roepen “Demon go out”en “Jezus help her”. Ik vind dit maar eng. Voor mijn gevoel lijkt dit meer op een mishandel tafareel.
We lopen naar buiten en er staat een hele rij mensen klaar. Een voor een geef ik ze een hand. Volgens mij hoort dit bij de afsluiting van het kerkbeziek. Ik geef ze een hand, maar heb geen idee of ik ze ook nog wat moet zeggen. Ik glimlach wel.
Ziekjes en verward gaan Willemijn en ik alleen met de bus naar huis. Het is harstikke koud buiten. Onderweg kopen we bij het kraampje vlakbij onze lodge frita's en sinaasappels. We duiken meteen het bed in onder de warme deken. We eten onze frita's in stilte op. We krijgen geen woord meer uit ons
Verbaast en nog maar half wakker liepen Willemijn en ik de kerk binnen. Wij waren een van de enige mensen en gingen vooraan samen met Reubin en Mwansa op een bank zitten. Een man in pak begon te spreken in Nenjya. Soms hoorde ik een aantal engelse woorden en zinnen voorbij komen. “What does it mean when you are a member of the curch?” was het onderwerp waar hij anderhalf uur over sprak en discussies met de kerkbezoekers over wilden houden. Steeds kwamen er weer mensen de kerk in en uitlopen. Ik begreep hier helemaal niks van. Ook Mwansa liep op een begeven moment weg. Was het gepast om dit te maken? Achteraf bleek dat Mwansa buiten de kinderen les aan het geven was.
Ik stond al in de startblokken om te gaan, maar deze preek bleek pas het begin van de mis. Er kwamen kinderen op het podium staan. Samen begonnen zij gospel te zingen en ik kreeg toch wel een brok in me keel. Dit wilde ik zo graag een keer meemaken. En nu sta ik hier in de compound, samen te zingen met de lokals.Hierna nemen drie vrouwen de gospelsongs over. Ik kijk om me heen en zie allemaal mensen heel intens hardop voor zichzelf bidden. Ze bewegen daarbij echt met hun hele lichaam heen en weer. Op dat moment besef ik mij hoe belangrijk de kerk voor deze mensen is. Het dringt tot me door dat zij op deze manier het leed in hun leven een plek proberen te geven.
Ook hierna is de mis nog niet gedaan. Twee mannen in pak gaan preken. De een in Engels, de andere in Nenjya. Het lijkt wel een beetje indoctrinatie. Schreeuwend roepen ze dat het je Jezus ervoor zorgt dat je problemen verdwijnen, dat je fouten worden vergeven. Ze staan als een soort rappers deze woorden te verkondigen. Er loopt een rij mensen naar voren. Een van de mannen in pak gaat de mensen een voor een langs. Er staan zelfs kinderen in de rij. Ze fluisteren wat in zijn oor. Hij pakt hun hoofd af en gaat voor hen bidden. De mensen vragen om steun of vergifenis in hun leven. Op de achtergrond staan de drie vrouwen weer gospel te zingen. Ik krijg tranen in mijn ogen. Nee, Maud, je kan hier niet om hun leed gaan huilen. Ik weet ze gelukkig weg te drukken.
Aan het eind van de mis vraagt een van de mannen aan ons of we willen opstaan. Er wordt voor ons geklapt. Wat er verteld wordt versta ik niet. Het voelt wel raar. 150 mensen kijken ons aan en wij weten niet waarom. Op de achtergrond hoor ik allemaal rare geluiden. Het klinkt als een schreeuwende vrouw/vrouwen die mishandeld wordt. Ik vraag aan Reubin wat er aan de hand is. Hij zegt dat er iemand in de kerk bezeten is door demonen. Ze zijn deze weg aan het jagen. Ik schrik hiervan. Ik voel me naar van binnen. Zo raar om te horen dat de mensen hierin geloven en zoiets in de kerk doen. Ik kijk stiekem naar achter en zie dat er een vrouw op de grond ligt. Aan haar wordt getrokken en geduwd.
De mannen om haar heen roepen “Demon go out”en “Jezus help her”. Ik vind dit maar eng. Voor mijn gevoel lijkt dit meer op een mishandel tafareel.
We lopen naar buiten en er staat een hele rij mensen klaar. Een voor een geef ik ze een hand. Volgens mij hoort dit bij de afsluiting van het kerkbeziek. Ik geef ze een hand, maar heb geen idee of ik ze ook nog wat moet zeggen. Ik glimlach wel.
Ziekjes en verward gaan Willemijn en ik alleen met de bus naar huis. Het is harstikke koud buiten. Onderweg kopen we bij het kraampje vlakbij onze lodge frita's en sinaasappels. We duiken meteen het bed in onder de warme deken. We eten onze frita's in stilte op. We krijgen geen woord meer uit ons
Vrijdag 24 july 2009 – Mula Wanda
Met mijn reisboekje en pen ga ik in de tuin van de lodge lekker in de zon zitten wachten op de schoolbus. Deze komt ons ophalen om naar Mula Wanda (de dierentuin) te gaan. Ik zit druk te schrijven en opeens komt er opeens een blanke vrouw naast me zitten. Verbaasd kijk ik haar aan. Dit is de eerste blanke die ik sinds mijn verblijf gezien heb. Met een jointje op haar mond stelt ze zich voor “I'm Martha. I am from Norway”. Ik raak aan de praat met deze vrouw. Ze is een echte hippie. Ze vertelt mij dat ze het leven in Zambia echt een “mess” vindt en en wat voor een corrupt land Congo is. Haar verhalen zijn indrukwekkend. Ze heeft samen met haar Zambiaanse vriend veel delen van Afrika gezien. Tijdens het geprek vertelt ze een paar keer hoe cool ze ons project vindt, maar ze benaderukt ook dat je hier niemand moet vertrouwen.
Het schoolbusje staat voor onze lodge en we vertrekken samen met een paar leden van de kidsrights club en een aantal leden naar de zoo. Onderweg vond er flink gezongen. Om het ritme aan te geven wordt er op de dak van het busje geslagen. De sfeer zit er al goed in!
Tijdens deze rit vraagt Dalisto (een leerkracht) aan mij of ik vandaag mijn lenzen in heb. Ik desinfecteer me handen en haal de lens eruit. Hij is harstikke verbaasd en gaat zelfs huilen. Hij denkt dat ik veel pijn heb als ik deze plastic rondjes in doe. Ik besef mij weer eens dat dingen die voor ons heel vanzelfsprekend zijn, dit hier niet zijn.
Vol bewondering loop in door Mula Wanda. Ik dacht dat dit een dierentuin zou zijn. Maar deze attractie bestaat uit een botanische tuin met zwembad en een dierentuin. Deze is nog dicht. Wat een mooie, kleurrijke bomen, planten en struiken. Ondanks de rondrennende kinderen kom je hier echt tot rust.
Naast Mula Wanda is een kliniek. De baby van Yvonne moet nog op een halfjaarlijkse controle komen. Ze vraagt of we mee gaan. Met de baby op mijn rug loop ik de kliniek binnen. Afwachtend kijk ik hoe de verpleegsters zullen reageren bij het zien van een blanke vrouw met een bruine baby. Baby-k begint te huilen en het grapje mislukt , want Yvonne komt natuurlijk meteen kijken wat er aan de hand is. De verpleegsters zijn harstikke aardig en ik mag hen alles vragen. Dit laat ik mij niet twee keer zeggen en vraag haar de oren van het lijf. De vrouw vertelt mij dat kinderen in Zambia tot en met 5 jaar elk half jaar gratis op controle komen. Hun ontwikkeling wordt bijgehouden. De baby's worden gewogen en krijgen injecties en vitminepillen.
Op de terugweg komt er een man naar mij toe. Hij vraagt mij of hij mijn vriend mag worden. Ik kijk hem raar aan en maak hem duidelijk dat ik al een vriend heb. Dan neem je er toch twee, antwoordt hij. Deze reactie had ik niet verwacht. Ik maak hem maar snel duidelijk dat ik alleen maar van mijn eigen vriend hou en niemand anders. Wat is het leven af en toe toch raar hier. De rest van de dag wordt ik ermee geplaagd dat ik een Zambiaanse vriend heb. O nee mij niet gezien! Ik ben harstikke blij met mijn eigen hollandse jongen!
Niet alleen de Jack CECUP School is in Mula Wanda. Ook verschillende andere scholen hebben hier een bezoek aan gebracht. Het valt mij meteen op welke kinderen van “onze” school zijn. Hun uniformen zijn kapot of vies, in hun schoenen zitten geen veters en hun haren zijn niet zo mooi gevlochten als de kinderen van de andere scholen. Ik schrik hier wel even van. Nu wordt de het verschil in rijk en arm weer even duidelijk. Maar voor Willemijn en mij zijn ze allemaal gelijk.
Deze kinderen zijn zo ontzettend dankbaar. Op het moment dat ze zien dat wij ook aanwezig zijn in de botanische tuin, stormen ze op ons af. Ze knuffelen ons, geven ons handjes en willen allemaal met ons op de foto. Ze willen steeds mijn haren raken. Ik kan er nog steeds niet aan wennen dat ik zo op een voetstuk wordt geplaatst. De hele dag lopen Willemijn en ik met een horde kinderen aan onze zij. Samen kijken we naar de leeuwen, zebra's, struisvogels, uilen, ezels en apen. In het informatiecentrum waar voorlichting wordt gegeven over dieren, het milieu en de landbouw pak ik kinderen op mijn rug zodat ze beter kunnen zien wat er om hen heel verteld wordt.
Aan het eind van de dag wordt er door de leerkrachten en de 200 kinderen gespeeld met de springtouwen, ballen en elastieken die Willemijn en ik aan de school gegeven hebben van het geld van de sponsor SLB diensten. Willemijn en ik spelen mee. Ik zie alleen maar vrolijke en gelukkige kinderen om mijn heen. Ze zijn hun zorgen even vergeten. Een mooiere afsluiting van deze dag had ik mij niet kunnen wensen.
Met 30 op elkaar gepropte kinderen rijden we in een soort van retro volkswagenbusje voldaan terug naar de Jack Compound.
Het schoolbusje staat voor onze lodge en we vertrekken samen met een paar leden van de kidsrights club en een aantal leden naar de zoo. Onderweg vond er flink gezongen. Om het ritme aan te geven wordt er op de dak van het busje geslagen. De sfeer zit er al goed in!
Tijdens deze rit vraagt Dalisto (een leerkracht) aan mij of ik vandaag mijn lenzen in heb. Ik desinfecteer me handen en haal de lens eruit. Hij is harstikke verbaasd en gaat zelfs huilen. Hij denkt dat ik veel pijn heb als ik deze plastic rondjes in doe. Ik besef mij weer eens dat dingen die voor ons heel vanzelfsprekend zijn, dit hier niet zijn.
Vol bewondering loop in door Mula Wanda. Ik dacht dat dit een dierentuin zou zijn. Maar deze attractie bestaat uit een botanische tuin met zwembad en een dierentuin. Deze is nog dicht. Wat een mooie, kleurrijke bomen, planten en struiken. Ondanks de rondrennende kinderen kom je hier echt tot rust.
Naast Mula Wanda is een kliniek. De baby van Yvonne moet nog op een halfjaarlijkse controle komen. Ze vraagt of we mee gaan. Met de baby op mijn rug loop ik de kliniek binnen. Afwachtend kijk ik hoe de verpleegsters zullen reageren bij het zien van een blanke vrouw met een bruine baby. Baby-k begint te huilen en het grapje mislukt , want Yvonne komt natuurlijk meteen kijken wat er aan de hand is. De verpleegsters zijn harstikke aardig en ik mag hen alles vragen. Dit laat ik mij niet twee keer zeggen en vraag haar de oren van het lijf. De vrouw vertelt mij dat kinderen in Zambia tot en met 5 jaar elk half jaar gratis op controle komen. Hun ontwikkeling wordt bijgehouden. De baby's worden gewogen en krijgen injecties en vitminepillen.
Op de terugweg komt er een man naar mij toe. Hij vraagt mij of hij mijn vriend mag worden. Ik kijk hem raar aan en maak hem duidelijk dat ik al een vriend heb. Dan neem je er toch twee, antwoordt hij. Deze reactie had ik niet verwacht. Ik maak hem maar snel duidelijk dat ik alleen maar van mijn eigen vriend hou en niemand anders. Wat is het leven af en toe toch raar hier. De rest van de dag wordt ik ermee geplaagd dat ik een Zambiaanse vriend heb. O nee mij niet gezien! Ik ben harstikke blij met mijn eigen hollandse jongen!
Niet alleen de Jack CECUP School is in Mula Wanda. Ook verschillende andere scholen hebben hier een bezoek aan gebracht. Het valt mij meteen op welke kinderen van “onze” school zijn. Hun uniformen zijn kapot of vies, in hun schoenen zitten geen veters en hun haren zijn niet zo mooi gevlochten als de kinderen van de andere scholen. Ik schrik hier wel even van. Nu wordt de het verschil in rijk en arm weer even duidelijk. Maar voor Willemijn en mij zijn ze allemaal gelijk.
Deze kinderen zijn zo ontzettend dankbaar. Op het moment dat ze zien dat wij ook aanwezig zijn in de botanische tuin, stormen ze op ons af. Ze knuffelen ons, geven ons handjes en willen allemaal met ons op de foto. Ze willen steeds mijn haren raken. Ik kan er nog steeds niet aan wennen dat ik zo op een voetstuk wordt geplaatst. De hele dag lopen Willemijn en ik met een horde kinderen aan onze zij. Samen kijken we naar de leeuwen, zebra's, struisvogels, uilen, ezels en apen. In het informatiecentrum waar voorlichting wordt gegeven over dieren, het milieu en de landbouw pak ik kinderen op mijn rug zodat ze beter kunnen zien wat er om hen heel verteld wordt.
Aan het eind van de dag wordt er door de leerkrachten en de 200 kinderen gespeeld met de springtouwen, ballen en elastieken die Willemijn en ik aan de school gegeven hebben van het geld van de sponsor SLB diensten. Willemijn en ik spelen mee. Ik zie alleen maar vrolijke en gelukkige kinderen om mijn heen. Ze zijn hun zorgen even vergeten. Een mooiere afsluiting van deze dag had ik mij niet kunnen wensen.
Met 30 op elkaar gepropte kinderen rijden we in een soort van retro volkswagenbusje voldaan terug naar de Jack Compound.
23 july 2009 – Verpleegster gespeeld
Met een zere keel, rillingen, zweetaanvallen en hoofdpijn stond Willemijn op. Dit klonk niet goed. Met zo'n soort ziekteverschijnselen kan je hier in Zambia alles hebben. Meteen maar Wiseman gebeld om te vertellen dat Willemijn vandaag niet in staat was om les te geven. “No problem, I will comming”. Super lief natuurlijk dat hij meteen zo ongerust was.
Maar om 13.00 uur was hij nog niet hier. Ik zat hier maar op mijn bedje te wachten en in de verpleegstertje te spelen. Zou ik nog naar de school toe moeten? Toch nog maar een keer naar hem bellen. “Are the teachers all arrived?”. Owh kwam er nu een bende teachers kijken hoe het met Willemijn ging? Moet ik niet meer naar school? Wat lief dat ze zo bezorgd waren hoe het met haar ging. Het voelde alleen een beetje dubbel. Yvonne is maandag, dinsdag en woendag ziek thuis gebleven en Abel dinsdag. Aan deze leerkrachten wordt niet meteen gevraagd hoe het met hen gaat.
Nog geen twee minuten later gaat de telefoon.“Hello with Yvonne. We are on our way”. Bij binnenkomst ploffen Yvonne en Martha meteen op Willemijns bed en vragen hoe het met haar is. Wat een schatten.Daarna begint Yvonne vrolijk en luidruchtig te kletsen over baby's en vertelt ze vol trots over haar man. Je merkt meteen dat Martha een stuk stiller is. Ze voelt zich zelf ook niet lekker en wordt ook een beetje overruled door Yvonne. Je merkt meteen een verschil in haar voorkomen. Ik kijk en luister erna en let erop of Willemijn het een beetje trekt. Op moment dat het tijd is kijken we elkaar aan. Martha voelt dit ook aan en met zn vieren lopen we de zon in. Het voelt toch goed om even buiten te zijn. We lopen mee tot aan de hoek van de straat. Voor het eerst in anderhalve week tijd lopen we alleen op straat. Toch wel spannend. Ook al is het 300 meter lopen. Toch kan er in dit stukje vanalles gebeuren. Zoals auto's die je aanrijden. Zij gaan hier voor iemand aan de kant. Zelfverzekerd lopen we terug. Met de houding “niemand kan ons wat maken” laten we zien dat ze niet met ons moeten sollen.
Zullen we maar even van dit zonnetje gaan genieten? De afgelopen week is het koud en windering geweest. De buitenlucht doet ons vast goed! Voor het eerst sinds onze aankomst spelen we samen een spelletje. Als we net klaar zijn, zien we dat Mercy (een andere docent) op het terrein van de lodge loopt. Echt zo lief dat zij ook komt kijken hoe het met Willemijn gaat. Ook met haar kletsen we onder andere over vrouwen dingen. Haha het valt meteen op dat ze gefixeerd is op uiterlijk. Ik heb puistjes in mijn gezicht van het slechte eten en slapen. Ze vraagt wat het zijn. Als ik desinfectie en Deet pak om mij in te smeren tegen de muggen, is ze meteen nieuwsgierig was het is. Het bevalt haar wel en ze vraagt waar ze het zou kunnen kopen. Leuk om te zien dat vrouwen, vrouwen blijven. Ook al zijn ze arm of rijk. Uiterlijk blijft toch belangrijk.
Het is bijna etenstijd en ik vraag haar of Chima duur is. Zij zegt van wel. Een zak van 25 kilo kost 60000 kwatcha (8 euro). Hier kan een gezin van 6 kinderen twee keer per dag twee weken van eten. Ik schrik toch wel even van. Ik dacht mijn Chicken met rice van 25000 kwatcha (3 euro) die ik dadelijk ga eten goedkoop is.
Stiekem heb ik er toch wel van genoten dat ik vandaag verpleegster mocht spelen!
Maar om 13.00 uur was hij nog niet hier. Ik zat hier maar op mijn bedje te wachten en in de verpleegstertje te spelen. Zou ik nog naar de school toe moeten? Toch nog maar een keer naar hem bellen. “Are the teachers all arrived?”. Owh kwam er nu een bende teachers kijken hoe het met Willemijn ging? Moet ik niet meer naar school? Wat lief dat ze zo bezorgd waren hoe het met haar ging. Het voelde alleen een beetje dubbel. Yvonne is maandag, dinsdag en woendag ziek thuis gebleven en Abel dinsdag. Aan deze leerkrachten wordt niet meteen gevraagd hoe het met hen gaat.
Nog geen twee minuten later gaat de telefoon.“Hello with Yvonne. We are on our way”. Bij binnenkomst ploffen Yvonne en Martha meteen op Willemijns bed en vragen hoe het met haar is. Wat een schatten.Daarna begint Yvonne vrolijk en luidruchtig te kletsen over baby's en vertelt ze vol trots over haar man. Je merkt meteen dat Martha een stuk stiller is. Ze voelt zich zelf ook niet lekker en wordt ook een beetje overruled door Yvonne. Je merkt meteen een verschil in haar voorkomen. Ik kijk en luister erna en let erop of Willemijn het een beetje trekt. Op moment dat het tijd is kijken we elkaar aan. Martha voelt dit ook aan en met zn vieren lopen we de zon in. Het voelt toch goed om even buiten te zijn. We lopen mee tot aan de hoek van de straat. Voor het eerst in anderhalve week tijd lopen we alleen op straat. Toch wel spannend. Ook al is het 300 meter lopen. Toch kan er in dit stukje vanalles gebeuren. Zoals auto's die je aanrijden. Zij gaan hier voor iemand aan de kant. Zelfverzekerd lopen we terug. Met de houding “niemand kan ons wat maken” laten we zien dat ze niet met ons moeten sollen.
Zullen we maar even van dit zonnetje gaan genieten? De afgelopen week is het koud en windering geweest. De buitenlucht doet ons vast goed! Voor het eerst sinds onze aankomst spelen we samen een spelletje. Als we net klaar zijn, zien we dat Mercy (een andere docent) op het terrein van de lodge loopt. Echt zo lief dat zij ook komt kijken hoe het met Willemijn gaat. Ook met haar kletsen we onder andere over vrouwen dingen. Haha het valt meteen op dat ze gefixeerd is op uiterlijk. Ik heb puistjes in mijn gezicht van het slechte eten en slapen. Ze vraagt wat het zijn. Als ik desinfectie en Deet pak om mij in te smeren tegen de muggen, is ze meteen nieuwsgierig was het is. Het bevalt haar wel en ze vraagt waar ze het zou kunnen kopen. Leuk om te zien dat vrouwen, vrouwen blijven. Ook al zijn ze arm of rijk. Uiterlijk blijft toch belangrijk.
Het is bijna etenstijd en ik vraag haar of Chima duur is. Zij zegt van wel. Een zak van 25 kilo kost 60000 kwatcha (8 euro). Hier kan een gezin van 6 kinderen twee keer per dag twee weken van eten. Ik schrik toch wel even van. Ik dacht mijn Chicken met rice van 25000 kwatcha (3 euro) die ik dadelijk ga eten goedkoop is.
Stiekem heb ik er toch wel van genoten dat ik vandaag verpleegster mocht spelen!
22 july 2009 – poetsen van het computerlokaal
Om half 9 ging de telefoon van Willemijn. Wie kon dat nou zijn? Haha Jonathan stond al voor de deur. We hadden hem gister een beetje op het matje geroepen dat hij er vandaag om 9 uur moest zijn en nu kwam die zelfs een half uur te vroeg. Echt te mooi voor woorden van het ene uiterste naar het andere uiterste. Snel maar wat kleren en getrokken en mijn bril opgelaten
De leerkrachten hadden mij nog nooit met bril op gezien. Ze begrepen hier niks van en wilde er allemaal door kijken. Hoe kon dat nou dat Maud normaal wel kan kijken en nu opeens een bril op heeft? dachten ze allemaal. Toen ik vertelde dat ik normaal lenzen draag, begrepen ze er al helemaal niets meer van. Je kan toch niks in je oog stoppen? Dat doet toch pijn? Dan voel je toch de hele tijd zitten? Waren de reacties doe ik kreeg. Hoeveel veel kosten deze dingen dan?. Ik schaamde mij echt om dat te vertellen, want waarschijnlijk kunnen de mensen hier in Chawama een half jaar mee rond komen. Toen ik er nog eens bij stil stond, bedacht ik mij ook dat ik hier nog niemand met een bril op heb gezien. Waarschijnlijk zullen hier dus mensen zijn die slechtziend door het leven gaan.
Met zeep, doeken en vloerboenmiddel zijn we vandaag het computerlokaal gaan poetsen. Zouden de mannen mee gaan poetsen? Verbaasd keek ik hoe hard iedereen de computers afstoften, de kasten opruimden en de vloer boenden. Snel maar een poetsdoek gepakt om mee te helpen. Wat een fijn gevoel dat deze ruimte zo schoon was door eigen inzet van de leerkrachten. Het creeerde echt meer rust. In de zon heb ik samen met de leerkrachten met een frita (soort oliebol zonder rozijnen) lekker genoten van deze voldoening.
Op dat moment viel het me op dat de leerkrachten elkaar ook met andere namen aanspraken, zoals Big Fish, Zatien, ShiShi en Zack. Benieuwd vroeg ik wat deze betekende. Vol trots vertelden ze dat dit hun “preformer name” is. Dat muziek hier heel belangrijk is, wist ik wel. Maar ik had niet verwacht dat iedereen hier als artiest zingt. Volgens mij staat Willemijn en mij nog een mooi optreden te wachten....
Vandaag heb ik de kokin Elizabeth van de lodge weer helemaal happy gemaakt. Bij thuiskomst ben ik met haar noodelsoep. die ik in de spar gekocht heb, gaan koken (haha we wilde toch nog een beetje het studentenleven hier nabootsen in Zambia!). Het eerste wat ze zei was I missed you so. Helemaal trots was ze toen ik vertelde dat ik Maud Elizabeth heet. Ze genoot er echt van dat in interesse in haar toonde. Met een pan vol noodelsoep en Zambiaanse groente (rapes) ging ik naar mijn kamer. Ik groette haar met Nayenda (doei, ik ga). Ik begin hier steeds meer in te burgeren.
De leerkrachten hadden mij nog nooit met bril op gezien. Ze begrepen hier niks van en wilde er allemaal door kijken. Hoe kon dat nou dat Maud normaal wel kan kijken en nu opeens een bril op heeft? dachten ze allemaal. Toen ik vertelde dat ik normaal lenzen draag, begrepen ze er al helemaal niets meer van. Je kan toch niks in je oog stoppen? Dat doet toch pijn? Dan voel je toch de hele tijd zitten? Waren de reacties doe ik kreeg. Hoeveel veel kosten deze dingen dan?. Ik schaamde mij echt om dat te vertellen, want waarschijnlijk kunnen de mensen hier in Chawama een half jaar mee rond komen. Toen ik er nog eens bij stil stond, bedacht ik mij ook dat ik hier nog niemand met een bril op heb gezien. Waarschijnlijk zullen hier dus mensen zijn die slechtziend door het leven gaan.
Met zeep, doeken en vloerboenmiddel zijn we vandaag het computerlokaal gaan poetsen. Zouden de mannen mee gaan poetsen? Verbaasd keek ik hoe hard iedereen de computers afstoften, de kasten opruimden en de vloer boenden. Snel maar een poetsdoek gepakt om mee te helpen. Wat een fijn gevoel dat deze ruimte zo schoon was door eigen inzet van de leerkrachten. Het creeerde echt meer rust. In de zon heb ik samen met de leerkrachten met een frita (soort oliebol zonder rozijnen) lekker genoten van deze voldoening.
Op dat moment viel het me op dat de leerkrachten elkaar ook met andere namen aanspraken, zoals Big Fish, Zatien, ShiShi en Zack. Benieuwd vroeg ik wat deze betekende. Vol trots vertelden ze dat dit hun “preformer name” is. Dat muziek hier heel belangrijk is, wist ik wel. Maar ik had niet verwacht dat iedereen hier als artiest zingt. Volgens mij staat Willemijn en mij nog een mooi optreden te wachten....
Vandaag heb ik de kokin Elizabeth van de lodge weer helemaal happy gemaakt. Bij thuiskomst ben ik met haar noodelsoep. die ik in de spar gekocht heb, gaan koken (haha we wilde toch nog een beetje het studentenleven hier nabootsen in Zambia!). Het eerste wat ze zei was I missed you so. Helemaal trots was ze toen ik vertelde dat ik Maud Elizabeth heet. Ze genoot er echt van dat in interesse in haar toonde. Met een pan vol noodelsoep en Zambiaanse groente (rapes) ging ik naar mijn kamer. Ik groette haar met Nayenda (doei, ik ga). Ik begin hier steeds meer in te burgeren.
22 july 2009 – poetsen van het computerlokaal
Om half 9 ging de telefoon van Willemijn. Wie kon dat nou zijn? Haha Jonathan stond al voor de deur. We hadden hem gister een beetje op het matje geroepen dat hij er vandaag om 9 uur moest zijn en nu kwam die zelfs een half uur te vroeg. Echt te mooi voor woorden van het ene uiterste naar het andere uiterste. Snel maar wat kleren en getrokken en mijn bril opgelaten
De leerkrachten hadden mij nog nooit met bril op gezien. Ze begrepen hier niks van en wilde er allemaal door kijken. Hoe kon dat nou dat Maud normaal wel kan kijken en nu opeens een bril op heeft? dachten ze allemaal. Toen ik vertelde dat ik normaal lenzen draag, begrepen ze er al helemaal niets meer van. Je kan toch niks in je oog stoppen? Dat doet toch pijn? Dan voel je toch de hele tijd zitten? Waren de reacties doe ik kreeg. Hoeveel veel kosten deze dingen dan?. Ik schaamde mij echt om dat te vertellen, want waarschijnlijk kunnen de mensen hier in Chawama een half jaar mee rond komen. Toen ik er nog eens bij stil stond, bedacht ik mij ook dat ik hier nog niemand met een bril op heb gezien. Waarschijnlijk zullen hier dus mensen zijn die slechtziend door het leven gaan.
Met zeep, doeken en vloerboenmiddel zijn we vandaag het computerlokaal gaan poetsen. Zouden de mannen mee gaan poetsen? Verbaasd keek ik hoe hard iedereen de computers afstoften, de kasten opruimden en de vloer boenden. Snel maar een poetsdoek gepakt om mee te helpen. Wat een fijn gevoel dat deze ruimte zo schoon was door eigen inzet van de leerkrachten. Het creeerde echt meer rust. In de zon heb ik samen met de leerkrachten met een frita (soort oliebol zonder rozijnen) lekker genoten van deze voldoening.
Op dat moment viel het me op dat de leerkrachten elkaar ook met andere namen aanspraken, zoals Big Fish, Zatien, ShiShi en Zack. Benieuwd vroeg ik wat deze betekende. Vol trots vertelden ze dat dit hun “preformer name” is. Dat muziek hier heel belangrijk is, wist ik wel. Maar ik had niet verwacht dat iedereen hier als artiest zingt. Volgens mij staat Willemijn en mij nog een mooi optreden te wachten....
Vandaag heb ik de kokin Elizabeth van de lodge weer helemaal happy gemaakt. Bij thuiskomst ben ik met haar noodelsoep. die ik in de spar gekocht heb, gaan koken (haha we wilde toch nog een beetje het studentenleven hier nabootsen in Zambia!). Het eerste wat ze zei was I missed you so. Helemaal trots was ze toen ik vertelde dat ik Maud Elizabeth heet. Ze genoot er echt van dat in interesse in haar toonde. Met een pan vol noodelsoep en Zambiaanse groente (rapes) ging ik naar mijn kamer. Ik groette haar met Nayenda (doei, ik ga). Ik begin hier steeds meer in te burgeren.
De leerkrachten hadden mij nog nooit met bril op gezien. Ze begrepen hier niks van en wilde er allemaal door kijken. Hoe kon dat nou dat Maud normaal wel kan kijken en nu opeens een bril op heeft? dachten ze allemaal. Toen ik vertelde dat ik normaal lenzen draag, begrepen ze er al helemaal niets meer van. Je kan toch niks in je oog stoppen? Dat doet toch pijn? Dan voel je toch de hele tijd zitten? Waren de reacties doe ik kreeg. Hoeveel veel kosten deze dingen dan?. Ik schaamde mij echt om dat te vertellen, want waarschijnlijk kunnen de mensen hier in Chawama een half jaar mee rond komen. Toen ik er nog eens bij stil stond, bedacht ik mij ook dat ik hier nog niemand met een bril op heb gezien. Waarschijnlijk zullen hier dus mensen zijn die slechtziend door het leven gaan.
Met zeep, doeken en vloerboenmiddel zijn we vandaag het computerlokaal gaan poetsen. Zouden de mannen mee gaan poetsen? Verbaasd keek ik hoe hard iedereen de computers afstoften, de kasten opruimden en de vloer boenden. Snel maar een poetsdoek gepakt om mee te helpen. Wat een fijn gevoel dat deze ruimte zo schoon was door eigen inzet van de leerkrachten. Het creeerde echt meer rust. In de zon heb ik samen met de leerkrachten met een frita (soort oliebol zonder rozijnen) lekker genoten van deze voldoening.
Op dat moment viel het me op dat de leerkrachten elkaar ook met andere namen aanspraken, zoals Big Fish, Zatien, ShiShi en Zack. Benieuwd vroeg ik wat deze betekende. Vol trots vertelden ze dat dit hun “preformer name” is. Dat muziek hier heel belangrijk is, wist ik wel. Maar ik had niet verwacht dat iedereen hier als artiest zingt. Volgens mij staat Willemijn en mij nog een mooi optreden te wachten....
Vandaag heb ik de kokin Elizabeth van de lodge weer helemaal happy gemaakt. Bij thuiskomst ben ik met haar noodelsoep. die ik in de spar gekocht heb, gaan koken (haha we wilde toch nog een beetje het studentenleven hier nabootsen in Zambia!). Het eerste wat ze zei was I missed you so. Helemaal trots was ze toen ik vertelde dat ik Maud Elizabeth heet. Ze genoot er echt van dat in interesse in haar toonde. Met een pan vol noodelsoep en Zambiaanse groente (rapes) ging ik naar mijn kamer. Ik groette haar met Nayenda (doei, ik ga). Ik begin hier steeds meer in te burgeren.
21 July 2009 – De meeting en het bezoek aan de boerderij
Om 12 uur kwamen we vandaag eindelijk op de Jack CECUP School aan. Jonathan kwam ons veel te laat ophalen. Vanaf 9 uur zaten we al in de startblokken om te vertrekken. Gelukkig hebben we geleerd om hier een beetje flexibel mee om te gaan door ons er niet te druk over te maken. We merken steeds meer dat het cursusprogramma dat we voor iedere dag opstellen altijd weer anders verloopt. Constant zijn we aan het denken en overleggen wat we de betreffende dag gaan doen. Het is inderdaad hier echt “Go with the flow”.
Zo ook vandaag. Gister hadden we eigenlijk een meeting gepland met alle leerkrachten. Dit was er niet van gekomen dus deze hebben we vandaag gehouden. We wilde graag met hen te bespreken hoe we de computers op een gepaste manier moesten gebruiken, zodat het rendament van de computers groter is. De eerste dagen zagen we namelijk dat er gewoon met de computers werd gesjouwd, computers open lagen en stekkers werden uitgetrokken als de computer niet meer werkte. Ook lag er allemaal onnodige rotzooi in het lokaal. Hier schrokken we nogal van. Wij zijn bang dat als de leerkrachten de computers op deze manier blijven gebruiken, niet erg lang meegaan. Het mooie was dat we tijdens het gesprek weinig respons kregen. Er kwam nauwelijks reacties op onze vragen. Maar na het gesprek gingen een aantal meteen het lokaal al wat opruimen. Dan blijkt zo'n meeting toch effect te hebben. Dat is een goed gevoel.
Willemijn en ik waren toch wel nieuwsgierig naar de boerderij waar we in zouden gaan slapen. Samen met de vrouwelijke leerkrachten hebben we een gezellige wandeling hiernaar toe gemaakt. Onderweg werd er flink gekletst en gelachen over de verschillen tussen Zambia en Nederland. Hoeveel kinderen heeft een gezin? Hoe oud ben je als je kinderen krijgt? Ga je naar de kerk? Welk geloof heb je? Dit zijn vragen die voor deze mensen belangrijk zijn en die tijdens zo'n uitje besproken worden.
Het land om de boerderij was groot. Er stonden fruitbomen zoals een sinaasappelboom. Er liepen honden en zelf twee hele lieve kittens rond (kleine versies van Toby en Bandito). Het huis zelf was voor Zambiaanse begrippen groot en mooi. De huiskamer zag er netjes uit. De kamer waar we zouden moeten slapen was een ruimte met alleen een bed, kast en tafel. In de andere kamers wonen de familieleden van de boer. Hij wilde echt graag dat we bleven logeren. Voor ons werd het duidelijk dat het beter was dat we eerst nog in de lodge zouden blijven. Deze slaapgelegenheid lag wel dichter bij school. Maar ik weet niet of ik het stuk met zn tweetjes zou durven lopen. Het is erg afgelegen en er zijn weinig mensen in de buurt. Daarnaast wil je sociaal aanpassen aan deze mensen, terwijl je ook tijd nodig hebt voor het maken van de cursus. Samen hebben we besloten dat het beter is dat we hier de laatste dagen van ons project blijven slapen. Wiseman begreep dit en gaf zelfs aan dat hij helemaal niks op wilde leggen. Gelukkig alle nu zijn alle verhalen de wereld uit!
Bij thuiskomst voelde ik me echt gebroken. De indrukken van alle dagen, het weinige eten, de drukke dagen en het slechte slapen kwamen er op het einde van deze dag uit. Een goed gesprek tijdens het eten met een Zambiaanse jongen genaamd Chris gaf me weer wat energie. Hij vertelde ons dat hij vrijwilliger is bij een organisatie die kinderen voorlichting geeft over AIDS en HIV. Een van de grootste doodoorzaken in Zambia. Het was echt indrukwekkend om te horen waarom deze ziekte zo'n probleem is in dit land. Ik vind het heel moeilijk in te denken dat ze hier niet met een condoom willen vrijen terwijl ze zo veel mensen om zich heen zien sterven. Je zou toch zeggen dat deze mensen deze ziekte juist willen voorkomen. Ze zien overal om hen heen zien wat deze ziekte met mensen doet. Chris vertelde ons dat er hier heel veel tradities verbonden zijn aan seks. Zoals ik al vertelde zijn de vrouwen hier echt onderdanig aan de man. Mannen mogen hier meerdere tegelijk vrouwen hebben en de man mag vaak beslissen of er met condoom gevreeen wordt of niet. Een ander probleem is dat je van AIDS niet meteen heel ziek wordt. Dit proces gaat heel langzaam. Ik had echt respect voor deze jongeman die in mijn ogen erg ruimdenkend was en zijn visie graag met andere wilde delen. Hij had zelf zijn broer en nicht verloren aan deze ziekte en wilde graag aan kinderen en vooral meisjes laten zien dat ze op moesten komen voor hun eigen rechten.
Dit gesprek maakte mij echt stil, maar zorgde er tevens voor dat ik daarna echt helemaal op was. Een fijn gesprek met mijn ouders en Louis en Marijke gaven me een geruststellend gevoel. Morgen is er weer een mooie nieuwe dag!
Zo ook vandaag. Gister hadden we eigenlijk een meeting gepland met alle leerkrachten. Dit was er niet van gekomen dus deze hebben we vandaag gehouden. We wilde graag met hen te bespreken hoe we de computers op een gepaste manier moesten gebruiken, zodat het rendament van de computers groter is. De eerste dagen zagen we namelijk dat er gewoon met de computers werd gesjouwd, computers open lagen en stekkers werden uitgetrokken als de computer niet meer werkte. Ook lag er allemaal onnodige rotzooi in het lokaal. Hier schrokken we nogal van. Wij zijn bang dat als de leerkrachten de computers op deze manier blijven gebruiken, niet erg lang meegaan. Het mooie was dat we tijdens het gesprek weinig respons kregen. Er kwam nauwelijks reacties op onze vragen. Maar na het gesprek gingen een aantal meteen het lokaal al wat opruimen. Dan blijkt zo'n meeting toch effect te hebben. Dat is een goed gevoel.
Willemijn en ik waren toch wel nieuwsgierig naar de boerderij waar we in zouden gaan slapen. Samen met de vrouwelijke leerkrachten hebben we een gezellige wandeling hiernaar toe gemaakt. Onderweg werd er flink gekletst en gelachen over de verschillen tussen Zambia en Nederland. Hoeveel kinderen heeft een gezin? Hoe oud ben je als je kinderen krijgt? Ga je naar de kerk? Welk geloof heb je? Dit zijn vragen die voor deze mensen belangrijk zijn en die tijdens zo'n uitje besproken worden.
Het land om de boerderij was groot. Er stonden fruitbomen zoals een sinaasappelboom. Er liepen honden en zelf twee hele lieve kittens rond (kleine versies van Toby en Bandito). Het huis zelf was voor Zambiaanse begrippen groot en mooi. De huiskamer zag er netjes uit. De kamer waar we zouden moeten slapen was een ruimte met alleen een bed, kast en tafel. In de andere kamers wonen de familieleden van de boer. Hij wilde echt graag dat we bleven logeren. Voor ons werd het duidelijk dat het beter was dat we eerst nog in de lodge zouden blijven. Deze slaapgelegenheid lag wel dichter bij school. Maar ik weet niet of ik het stuk met zn tweetjes zou durven lopen. Het is erg afgelegen en er zijn weinig mensen in de buurt. Daarnaast wil je sociaal aanpassen aan deze mensen, terwijl je ook tijd nodig hebt voor het maken van de cursus. Samen hebben we besloten dat het beter is dat we hier de laatste dagen van ons project blijven slapen. Wiseman begreep dit en gaf zelfs aan dat hij helemaal niks op wilde leggen. Gelukkig alle nu zijn alle verhalen de wereld uit!
Bij thuiskomst voelde ik me echt gebroken. De indrukken van alle dagen, het weinige eten, de drukke dagen en het slechte slapen kwamen er op het einde van deze dag uit. Een goed gesprek tijdens het eten met een Zambiaanse jongen genaamd Chris gaf me weer wat energie. Hij vertelde ons dat hij vrijwilliger is bij een organisatie die kinderen voorlichting geeft over AIDS en HIV. Een van de grootste doodoorzaken in Zambia. Het was echt indrukwekkend om te horen waarom deze ziekte zo'n probleem is in dit land. Ik vind het heel moeilijk in te denken dat ze hier niet met een condoom willen vrijen terwijl ze zo veel mensen om zich heen zien sterven. Je zou toch zeggen dat deze mensen deze ziekte juist willen voorkomen. Ze zien overal om hen heen zien wat deze ziekte met mensen doet. Chris vertelde ons dat er hier heel veel tradities verbonden zijn aan seks. Zoals ik al vertelde zijn de vrouwen hier echt onderdanig aan de man. Mannen mogen hier meerdere tegelijk vrouwen hebben en de man mag vaak beslissen of er met condoom gevreeen wordt of niet. Een ander probleem is dat je van AIDS niet meteen heel ziek wordt. Dit proces gaat heel langzaam. Ik had echt respect voor deze jongeman die in mijn ogen erg ruimdenkend was en zijn visie graag met andere wilde delen. Hij had zelf zijn broer en nicht verloren aan deze ziekte en wilde graag aan kinderen en vooral meisjes laten zien dat ze op moesten komen voor hun eigen rechten.
Dit gesprek maakte mij echt stil, maar zorgde er tevens voor dat ik daarna echt helemaal op was. Een fijn gesprek met mijn ouders en Louis en Marijke gaven me een geruststellend gevoel. Morgen is er weer een mooie nieuwe dag!
Abonneren op:
Posts (Atom)
