Van een aantal mensen hoor ik dat het lastig is om reacties te plaatsen op mijn blog. Als het goed is staat onderaan elk door mij geplaatst bericht een potlood. Als je hier op klikt kan er een reactie geplaatst worden op mijn blog.
Wat betreft foto's. In de rechterbalk staat een diavoorstelling. Als hierop geklikt wordt, wordt mijn picawebalbum getoond. Hierin staan de gemaakte foto's hier in Zambia.
Als laatste wil ik jullie aanraden om ook op de weblog van willemijn te kijken (willemijnvangurp.waarbenjij.nu). Het is erg leuk om ook haar verhalen te lezen. Ze heeft leuke foto's en zelfs een filmpje op haar blog staan. Een aanrader dus!
donderdag 23 juli 2009
zondag 19 juli 2009
15 juli 2009 - Eerste dag Jack CECUP School
Ja vandaag was eindelijk de dag aangebroken dat we naar de Jack CECUP School zouden gaan. Met brood, ei, worst en bonen in mijn maag werden we Jonathan onze taxichauffeur opgehaald. Deze ietswat stille jongen wil het liefst profvoetballer worden in Nederland. Hij vroeg meteen al of we dat voor hem zouden kunnen regelen. Vol spanning zaten we in de auto te wachten op het avontuur. Op een begeven moment realiseerden we ons dat we hier al middenin zaten. We keken om ons heen en beseften dat we echt midden in de sloppenwijken zitten. Op straat zijn alleen zagen we overal donkere mensen lopend met tonnen water, eten en “talk time kaarten” (prepaid opwaardeer kaarten). Langs de weg zijn overal kleine zelfgemaakte huisjes te zien. Dit moeten winkelsjes voorstellen. De mensen kunnen hier tomaten, eieren of meel kopen. We keken onze ogen uit en vroegen ons af waarom er zo veel onafgebouwde stenen huizen te zien zijn. Gelukkig reed Jonathan niet zo hard want anders zouden we alle kanten op vliegen in de auto. De wegen zijn totaal niet vlak. Na een indrukwekkende rit van ongeveer 20 minuten kwamen we dan aan bij de Jack CECUP School.
Nog nooit zo veel kinderen hebben mij een hand willen geven als vandaag. Willemijn en ik stapten de auto uit en ongeveer 700 kinderen stormde op ons af. Ze omhelsde ons en knielde zelfs. Wat een raar gevoel dat we zo op een voetstuk geplaatst werden. We zijn toch gewoon gelijk aan hen?
En wat zagen we daar........ Ons bezoek werd meteen gefilmd met de nieuwe flip door Fadel van de Kids Cameraz club. Zo super om te zien dat dit cadeau al zo'n effectieve plaats innam.
Op het schoolplein stonden twee stoelen voor ons klaar. De 700 kinderen zaten in een carree om ons heen. Wat zou ons nu te wachten staan? De Zambiaanse muziek starte, een leerling begon te dansen
en er klonk een luid gejuich. Willemijn en ik keken elkaar aan en kregen meteen de kriebels om mee te gaan dansen. Na een kort interview door de Kids Cameraz Club kon ik het niet laten. Ik trok me stoute schoenen aan en begon voor 700 kinderen te dansen. Willemijn en al de leerkrachten volgde al snel. Daar stonden we dan te shaken met onze “ass” onder luid gejuich en gelach! Wat een sfeer!
Maar dat was niet ons enige optreden. Als cadeau hadden we bellenblaas, ballen, spingtouwen en elastieken gekocht bij de “Regenboog” in Nijmegen. Samen met een aantal kinderen en leerkrachten stonden we op het “podium” te spingtouwen, te elastieken en bellen te blazen! Het enthousiastme en de dankbaarheid straalden van de kinderen af. Ze kwamen naar ons toe om ons een hand te geven en ons te vertellen dat we hun beste vriend waren.
Deze dag vergeet ik nooit meer! Maar na dit onwijs indrukwekkende moment, moest er ook begonnen worden met de activiteiten waarvoor we gekomen waren. Namelijk de computer training. Maar waren deze computers er al? Werkten de leerkrachten al op de computer? Wat verwachten zij van de training? Een van de vele vragen die al eninge tijd door mijn hoofd speelden. Samen met de 12 leekrachten zijn we in het computerlokaaltje gaan zitten van 6m2. “What are you're expactations?”. Maar het bleef stil. “Would you like to lean about using internet?” Daarna kwamen de eerste reacties. “We want to learn about how the computer works inside” “We want to learn how to insert mathematical symbols”. Hmm, toch wel andere verwachtingen dan wij in gedachte hadden. Gelukkig zijn kwamen er ook reacties als “learn how to make a newspaper” and “making a blog”.
In het lokaaltje stonden 4 voor ons doen oude comuters. Zouden ze werken en kunnen de leerkrachten er wat mee? Meteen viel het ons op dat de ene leerkracht niet eens hoe de muis werkte en de andere leerkracht al hele verhalen in Word kon typen. Het maken van een gepaste training zal nog een hele klus worden voor ons.
De dag eindigde zoals die begon. Een interview over deze fantatische dag met Esnat van de Kids Cameraz Club gefilmd door Fadel met de o zo geliefde flip!
Nog nooit zo veel kinderen hebben mij een hand willen geven als vandaag. Willemijn en ik stapten de auto uit en ongeveer 700 kinderen stormde op ons af. Ze omhelsde ons en knielde zelfs. Wat een raar gevoel dat we zo op een voetstuk geplaatst werden. We zijn toch gewoon gelijk aan hen?
En wat zagen we daar........ Ons bezoek werd meteen gefilmd met de nieuwe flip door Fadel van de Kids Cameraz club. Zo super om te zien dat dit cadeau al zo'n effectieve plaats innam.
Op het schoolplein stonden twee stoelen voor ons klaar. De 700 kinderen zaten in een carree om ons heen. Wat zou ons nu te wachten staan? De Zambiaanse muziek starte, een leerling begon te dansen
en er klonk een luid gejuich. Willemijn en ik keken elkaar aan en kregen meteen de kriebels om mee te gaan dansen. Na een kort interview door de Kids Cameraz Club kon ik het niet laten. Ik trok me stoute schoenen aan en begon voor 700 kinderen te dansen. Willemijn en al de leerkrachten volgde al snel. Daar stonden we dan te shaken met onze “ass” onder luid gejuich en gelach! Wat een sfeer!
Maar dat was niet ons enige optreden. Als cadeau hadden we bellenblaas, ballen, spingtouwen en elastieken gekocht bij de “Regenboog” in Nijmegen. Samen met een aantal kinderen en leerkrachten stonden we op het “podium” te spingtouwen, te elastieken en bellen te blazen! Het enthousiastme en de dankbaarheid straalden van de kinderen af. Ze kwamen naar ons toe om ons een hand te geven en ons te vertellen dat we hun beste vriend waren.
Deze dag vergeet ik nooit meer! Maar na dit onwijs indrukwekkende moment, moest er ook begonnen worden met de activiteiten waarvoor we gekomen waren. Namelijk de computer training. Maar waren deze computers er al? Werkten de leerkrachten al op de computer? Wat verwachten zij van de training? Een van de vele vragen die al eninge tijd door mijn hoofd speelden. Samen met de 12 leekrachten zijn we in het computerlokaaltje gaan zitten van 6m2. “What are you're expactations?”. Maar het bleef stil. “Would you like to lean about using internet?” Daarna kwamen de eerste reacties. “We want to learn about how the computer works inside” “We want to learn how to insert mathematical symbols”. Hmm, toch wel andere verwachtingen dan wij in gedachte hadden. Gelukkig zijn kwamen er ook reacties als “learn how to make a newspaper” and “making a blog”.
In het lokaaltje stonden 4 voor ons doen oude comuters. Zouden ze werken en kunnen de leerkrachten er wat mee? Meteen viel het ons op dat de ene leerkracht niet eens hoe de muis werkte en de andere leerkracht al hele verhalen in Word kon typen. Het maken van een gepaste training zal nog een hele klus worden voor ons.
De dag eindigde zoals die begon. Een interview over deze fantatische dag met Esnat van de Kids Cameraz Club gefilmd door Fadel met de o zo geliefde flip!
14 juli 2009 - aankomst Zambia
Na al die maanden stond vandaag dan echt de dag eraan te komen dat ik naar Zambia zou gaan. En nog besefte ik het niet. De spanningen kwamen pas echt toen ik landde in Lusaka, de hoofdstad van Zambia. Willemijn en ik kwamen met onze koffers door de douane en in de verte zagen we een kleurrijk briefje met “Jack CECUP School”. He dat is voor ons bedoeld. Nog voordat dit tot me doordrong kreeg ik zeker van 5 kinderen en 6 leerkrachten een knuffel en onze koffers werden meteen gedragen. Wauw wat een warm overweldigend welkom! Voordat we in het schoolbusje mochten stappen, moesten we eerst omgedoopt worden tot echte Zambiaanse meiden. Een Zambiaanse pet en sjaal werd ons omgedaan. Harstikke warm, maar als een echte Zambiaanse meid moet je gekleed zijn voor de winter in Zambia!
Daar gingen Willemijn en ik dan in het busje op weg naar het avontuur in Chawamma. Met gezellige muziek en veel te veel mensen in een klein busje, keek ik mijn ogen uit. Overal mensen, grote reclameborden, kleine kraampjes, veel auto's en veel stof. Starend naar deze dingen, vroeg ik me af wat ons allemaal te wachten zou komen te staan? Waar zouden we slapen? Wat zou ik te eten krijgen? Hoe ziet de school eruit? Hoe zijn de andere mensen hier in Zambia?
Deze eerste twee vragen werden al snel beantwoord. Voor een grote poort kwamen we stil te staan. De chauffeur tuuterde. De poort opende en voor ons zagen we een huisje met een rieten dak en twee grote leeuwen. Dit bleek onze lodge te zijn. Wow, dit had ik niet verwacht! Ik dacht echt dat we in een hutje moesten slapen.
Maar nu mijn volgende vraag “Wat zou ik te eten krijgen?”. Nadat we onze spullen, in onze kamer met twee bedden, tv, douche en wc, hadden uitgepakt, werden we (haha veel te laat) opgehaald door kleine schoolbusje. Willemijn en ik dachten dat we moeten gaan koken bij een van de leerkrachten thuis. Maar dit bleek niet het geval te zijn. We gingen uiteten in een van de shoppingcentrums van Lusaka. Eigenlijk voelde ik mij op dat moment best schuldig. Zou dit niet veel te duur zijn voor deze mensen?
Deze dag zijn we met echt met open armen ontvangen! Zo'n een mooi gevoel dat deze mensen die zelf niet veel materialistische dingen hebben, je zo welkom heten. Om onze waardering te laten blijken, hebben Willemijn en ik de gesponsorde flip (door het bedrijf Danae) gegeven. Meteen werd er weer geknuffeld en werden we meteen op film gezet.
Uitgeput ben ik met een glimlach en met een muskitonet boven mijn hoofd in slaap gevallen.
Daar gingen Willemijn en ik dan in het busje op weg naar het avontuur in Chawamma. Met gezellige muziek en veel te veel mensen in een klein busje, keek ik mijn ogen uit. Overal mensen, grote reclameborden, kleine kraampjes, veel auto's en veel stof. Starend naar deze dingen, vroeg ik me af wat ons allemaal te wachten zou komen te staan? Waar zouden we slapen? Wat zou ik te eten krijgen? Hoe ziet de school eruit? Hoe zijn de andere mensen hier in Zambia?
Deze eerste twee vragen werden al snel beantwoord. Voor een grote poort kwamen we stil te staan. De chauffeur tuuterde. De poort opende en voor ons zagen we een huisje met een rieten dak en twee grote leeuwen. Dit bleek onze lodge te zijn. Wow, dit had ik niet verwacht! Ik dacht echt dat we in een hutje moesten slapen.
Maar nu mijn volgende vraag “Wat zou ik te eten krijgen?”. Nadat we onze spullen, in onze kamer met twee bedden, tv, douche en wc, hadden uitgepakt, werden we (haha veel te laat) opgehaald door kleine schoolbusje. Willemijn en ik dachten dat we moeten gaan koken bij een van de leerkrachten thuis. Maar dit bleek niet het geval te zijn. We gingen uiteten in een van de shoppingcentrums van Lusaka. Eigenlijk voelde ik mij op dat moment best schuldig. Zou dit niet veel te duur zijn voor deze mensen?
Deze dag zijn we met echt met open armen ontvangen! Zo'n een mooi gevoel dat deze mensen die zelf niet veel materialistische dingen hebben, je zo welkom heten. Om onze waardering te laten blijken, hebben Willemijn en ik de gesponsorde flip (door het bedrijf Danae) gegeven. Meteen werd er weer geknuffeld en werden we meteen op film gezet.
Uitgeput ben ik met een glimlach en met een muskitonet boven mijn hoofd in slaap gevallen.
Eerste bericht uit Zambia
Hier zit ik dan achter mijn laptop op mijn schoot, bij te komen van de afgelopen 6 dagen. Afgesloten van de rest van de wereld om mij heen. Toch een benauwd gevoel dat ik nauwelijks contact heb kunnen hebben met dierbaren van thuis. Zo graag had ik de afgelopen dagen mijn ervaringen met hen willen delen. Hun willen vertellen dat ik midden op het schoolplein gedanst heb voor bijna 700 leerlingen, Zambiaans eten heb geproefd en hoe moeilijk het is om te plassen op een Zambiaanse wc. lk heb al zo veel onbeschrijfelijke dingen meegemaakt. Ik weet gewoon niet hoe ik al die ervaringen en mijn gevoelens en gedachten in een kort stukje op mijn blog kan plaatsen. Maar ik zal proberen dag voor dag de Zambiaanse cultuur en mijn ervaringen ermee zo goed mogelijk in beeld te brengen.
maandag 13 juli 2009
13 juli 2009 - klaar voor vetrek
Ik open me mailbox! Een van de eerste mailtjes wat ik zie is:
Hi
its only 2 more days before you set off to the warm heart of Africa, Zambia. we are very excited abou your coming. We cant just wait to receiving you. All the best.
Wiseman
Ik antwoord en krijg meteen een mail terug:
Tikilandilani! Welcome to Zambia.
We wish you a safe trip. See you tommorow at 210pm
Vandaag gaat het avontuur beginnen! Bepakt en bezakt verlaat ik Nederland/Belgie om 21.00 uur. Op de foto is te zien dat de katten nog even een dutje doen voor vertrek! Zambia I'm ready for it!
Hi
its only 2 more days before you set off to the warm heart of Africa, Zambia. we are very excited abou your coming. We cant just wait to receiving you. All the best.
Wiseman
Ik antwoord en krijg meteen een mail terug:
Tikilandilani! Welcome to Zambia.
We wish you a safe trip. See you tommorow at 210pm
Vandaag gaat het avontuur beginnen! Bepakt en bezakt verlaat ik Nederland/Belgie om 21.00 uur. Op de foto is te zien dat de katten nog even een dutje doen voor vertrek! Zambia I'm ready for it!
donderdag 9 juli 2009
9 juli 2009- Eerste filmpje met de flip
Wow maandag ga ik al naar Zambia. Niet te geloven. Ik had mezelf voorgenomen om deze dagen de laatste voorbereidingen te treffen. En daaronder hoorde ook het uitproberen van de flip. Hij stond al meer dan een week op mijn tafel mij smekend aan te kijken "probeer mij alsjeblieft uit, ik ben zo'n leuk en handig speeltje". Dus vandaag dacht ik "nu kan ik me ook niet meer inhouden. Ik wil ook weten hoe leuk jij bent". Dus ik heb voor jullie een flip filmpje gemaakt over mijn laatste voorbereidingen!
Zoals jullie in het filmpje te horen was, zijn Willemijn en ik gister gaan shoppen. Poeh poeh op een begeven moment waren we echt moe. Op deze foto is te zien hoeveel spullen we hebben gekocht. Bepakt en bezakt zitten we lekker even uit te rusten! Nu maar hopen dat het allemaal mee kan op reis. Gelukkig mogen we elk 2 koffers meenemen. Dan maar wat minder kleren en schoenen inladen. Hmm dat is nog een hele opgave voor mij.
Zoals jullie in het filmpje te horen was, zijn Willemijn en ik gister gaan shoppen. Poeh poeh op een begeven moment waren we echt moe. Op deze foto is te zien hoeveel spullen we hebben gekocht. Bepakt en bezakt zitten we lekker even uit te rusten! Nu maar hopen dat het allemaal mee kan op reis. Gelukkig mogen we elk 2 koffers meenemen. Dan maar wat minder kleren en schoenen inladen. Hmm dat is nog een hele opgave voor mij.
donderdag 2 juli 2009
Contact met Zambia - 2 juli 2009
Jippie vandaag is het eindelijk gelukt om telefonisch contact te hebben met Zambia. Met klamme handen en een verhoogde hartslag toetste ik het nummer in van een van de leerkrachten van de Jack CECUP School. Willemijn en ik hielden de gsm tussen ons in en hoorde "het nummer dat u heeft gedraaid, bestaat niet". O nee, toch niet weer een verkeerd nummer. Nog maar een keertje proberen. En je haar deze tweede keer ging hij echt over. Pff wat werd ik zenuwachtig! Wat moest ik gaan zeggen aan de telefoon?
Er werd opgepakt en in het engels gepraat. Owh ja oeps helemaal van de zenuwen vergeten dat ik engels moest gaan praten. "Hello with Maud from Holland here". "Hello, how are you?" hoorden Willemijn en ik aan de andere kant van de lijn. "Good, how are you?" "Good" Met een brede lach op mijn gezicht hield ik de telefoon tegen me oor. Ik besefte dat het echt was. Ik ga deze lerares echt ontmoeten en haar begeleiden. Maar ik bedacht me ook dat ik eigenlijk een niet wist wat ik moest gaan vragen. Willemijn en ik keken elkaar lachend aan en aan de andere kant van de lijn hoorde ik "hello, are you there" "Yes, I'm here. We have made a nice training program for you". Daarna vroeg ik of we elkaar op het vliegveld zouden ontmoeten en sloten we af met "bye bye" en "see you in two weeks". Willemijn en ik hingen op, we keken elkaar lachend aan en ik voelde het enthousiasme door me lijf gieren. Zambia here I come!
Abonneren op:
Posts (Atom)
