Om 12 uur kwamen we vandaag eindelijk op de Jack CECUP School aan. Jonathan kwam ons veel te laat ophalen. Vanaf 9 uur zaten we al in de startblokken om te vertrekken. Gelukkig hebben we geleerd om hier een beetje flexibel mee om te gaan door ons er niet te druk over te maken. We merken steeds meer dat het cursusprogramma dat we voor iedere dag opstellen altijd weer anders verloopt. Constant zijn we aan het denken en overleggen wat we de betreffende dag gaan doen. Het is inderdaad hier echt “Go with the flow”.
Zo ook vandaag. Gister hadden we eigenlijk een meeting gepland met alle leerkrachten. Dit was er niet van gekomen dus deze hebben we vandaag gehouden. We wilde graag met hen te bespreken hoe we de computers op een gepaste manier moesten gebruiken, zodat het rendament van de computers groter is. De eerste dagen zagen we namelijk dat er gewoon met de computers werd gesjouwd, computers open lagen en stekkers werden uitgetrokken als de computer niet meer werkte. Ook lag er allemaal onnodige rotzooi in het lokaal. Hier schrokken we nogal van. Wij zijn bang dat als de leerkrachten de computers op deze manier blijven gebruiken, niet erg lang meegaan. Het mooie was dat we tijdens het gesprek weinig respons kregen. Er kwam nauwelijks reacties op onze vragen. Maar na het gesprek gingen een aantal meteen het lokaal al wat opruimen. Dan blijkt zo'n meeting toch effect te hebben. Dat is een goed gevoel.
Willemijn en ik waren toch wel nieuwsgierig naar de boerderij waar we in zouden gaan slapen. Samen met de vrouwelijke leerkrachten hebben we een gezellige wandeling hiernaar toe gemaakt. Onderweg werd er flink gekletst en gelachen over de verschillen tussen Zambia en Nederland. Hoeveel kinderen heeft een gezin? Hoe oud ben je als je kinderen krijgt? Ga je naar de kerk? Welk geloof heb je? Dit zijn vragen die voor deze mensen belangrijk zijn en die tijdens zo'n uitje besproken worden.
Het land om de boerderij was groot. Er stonden fruitbomen zoals een sinaasappelboom. Er liepen honden en zelf twee hele lieve kittens rond (kleine versies van Toby en Bandito). Het huis zelf was voor Zambiaanse begrippen groot en mooi. De huiskamer zag er netjes uit. De kamer waar we zouden moeten slapen was een ruimte met alleen een bed, kast en tafel. In de andere kamers wonen de familieleden van de boer. Hij wilde echt graag dat we bleven logeren. Voor ons werd het duidelijk dat het beter was dat we eerst nog in de lodge zouden blijven. Deze slaapgelegenheid lag wel dichter bij school. Maar ik weet niet of ik het stuk met zn tweetjes zou durven lopen. Het is erg afgelegen en er zijn weinig mensen in de buurt. Daarnaast wil je sociaal aanpassen aan deze mensen, terwijl je ook tijd nodig hebt voor het maken van de cursus. Samen hebben we besloten dat het beter is dat we hier de laatste dagen van ons project blijven slapen. Wiseman begreep dit en gaf zelfs aan dat hij helemaal niks op wilde leggen. Gelukkig alle nu zijn alle verhalen de wereld uit!
Bij thuiskomst voelde ik me echt gebroken. De indrukken van alle dagen, het weinige eten, de drukke dagen en het slechte slapen kwamen er op het einde van deze dag uit. Een goed gesprek tijdens het eten met een Zambiaanse jongen genaamd Chris gaf me weer wat energie. Hij vertelde ons dat hij vrijwilliger is bij een organisatie die kinderen voorlichting geeft over AIDS en HIV. Een van de grootste doodoorzaken in Zambia. Het was echt indrukwekkend om te horen waarom deze ziekte zo'n probleem is in dit land. Ik vind het heel moeilijk in te denken dat ze hier niet met een condoom willen vrijen terwijl ze zo veel mensen om zich heen zien sterven. Je zou toch zeggen dat deze mensen deze ziekte juist willen voorkomen. Ze zien overal om hen heen zien wat deze ziekte met mensen doet. Chris vertelde ons dat er hier heel veel tradities verbonden zijn aan seks. Zoals ik al vertelde zijn de vrouwen hier echt onderdanig aan de man. Mannen mogen hier meerdere tegelijk vrouwen hebben en de man mag vaak beslissen of er met condoom gevreeen wordt of niet. Een ander probleem is dat je van AIDS niet meteen heel ziek wordt. Dit proces gaat heel langzaam. Ik had echt respect voor deze jongeman die in mijn ogen erg ruimdenkend was en zijn visie graag met andere wilde delen. Hij had zelf zijn broer en nicht verloren aan deze ziekte en wilde graag aan kinderen en vooral meisjes laten zien dat ze op moesten komen voor hun eigen rechten.
Dit gesprek maakte mij echt stil, maar zorgde er tevens voor dat ik daarna echt helemaal op was. Een fijn gesprek met mijn ouders en Louis en Marijke gaven me een geruststellend gevoel. Morgen is er weer een mooie nieuwe dag!
zondag 26 juli 2009
donderdag 23 juli 2009
20 july 2009 – Gesprek Wiseman en bezoek Thandiwe
's Ochtends vroeg werd er op de deur geklopt. Wie zou dat zijn? Normaal gaan wij buitenstaan om op Jonathan te wachten. Ik maak open en Wiseman stond opeens aan de deur. “We komen jullie ophalen om naar de boerderij te gaan”. Dit was echt een raar moment. Gister hebben we hier de hele dag over proberen te bellen en nu worden we opeens opgehaald zonder dat we verder iets weten. Met lood in onze schoenen, maar vastberaden geven we aan dat we eerst nog liever hier willen blijven zitten. Zodat we zeker weten de cursus goed kunnen voorbereiden. In de auto voel ik me echt heel ongemakkelijk. Het voelt alsof ik een hoop stenen in mijn maag heb. Hebben we hebben we hem nu beledigd? Begrijpt hij ons punt? Kan je zo iets wel zeggen in deze cultuur? Eenmaal aangekomen in het kantoor van Wiseman, proberen we hem nog een keer duidelijk te maken dat we het idee heel leuk vinden en het voor een paar dagen in de boerderij willen blijven wonen, maar nu willen we ons focussen op de cursus.
Op het kantoor van Wiseman lag een brief voor ons klaar van de organisaitie Kidsrights. Of we Thandiwe (winares van de internationale kindervredesprijs) computerlessen wilden geven op haar nieuwe laptop. Natuurlik wilde we dit wel. We hadden zo'n spectaculaire beelden en verhalen over haar gehoord. We waren benieuwd om haar te ontmoeten. Via Wiseman moesten we in contact komen met haar nieuwe school om een afspraak hiervoor te maken. Na vandaag heb ik een steeds beter beeld gekregen hoe deze mensen via telefoon communiceren. Een kind van de school wordt gestuurd om talk time (beltegoed) te gaan halen. Knielend komt hij deze brengen. Vervolgens wordt er gebeld naar Thandiwe. Zij nam niet op. Dan maar de moeder bellen. Er wordt besproken dat we vandaag maar langs moesten komen om een afspraak te maken met de headmaster. Vervolgens wordt er opgehangen zonder elkaar te groeten.
Eindelijk konden we vandaag beginnen aan onze computerlessen! Edon (de computertechneut van de community) had zelfs in het weekend nog gewerkt aan het internet. Niet te geloven hoe behulpzaam de mensen hier zijn. In de ochtend krijgen de leerkrachten les die voor de eerste keer de cursus volgen en in de middag de leerkrachten die vorig jaar bij Leon en Marleen de cursus gevolgd hebben. Als start maar een typcursus. Dat is een van de basisbeginselen van de computer. De scores werden opgeschreven en na afloop kregen we reacties als “morgen gaan we het nog beter doen”. De motivatie straalt van de leerkrachten af. De leerkrachten van groep 1 hebben we de bedoeling laten uitleggen aan groep 2. Wij moesten onverwachts gaan. Opeens stond Jonathan op de stoep om samen met Reubin (een van de leerkrachten) naar de moeder van Thandiwe te gaan.
Zouden we haar dan eindelijk ontmoeten? Hoe zou zij wonen? Jammer genoeg was ze niet thuis. Het bleek dat ze op een prive highschool zit. Ze komt maar 1 keer per maand naar huis. Meteen werd door de moeder van Thandiwe de headmaster gebeld. Om afspraken te maken moesten we vandaag naar haar school komen. Prima, maar voor de tweede keer vandaag merken we dat de mensen hier ander telefoneren en dingen regelen. In Nederland maken we vaak afspraken via de telefoon. Hier wordt heel kort en heel vaak gebeld. Gebeurt het bellen wel effectief? Want mensen gaan bij elkaar langs als ze zaken moeten regelen. Overal is dat overal talk time (beltegoed) te koop. Je ziet iedereen bellen. Zo dubbel om te zien dat de gsm zo belangrijk vinden, terwijl ze zo weinig geld hebben en hem niet echt gebruiken om afspraken te maken.
De ontmoeting met Thandiwe had ik me heel anders voorgesteld. Op de school werden we eerst voorgesteld aan de headmaster. Een strenge, maar pientere vrouw. Ik kreeg een beetje het gevoel dat ze niet echt bewondering uitte voor het werk van Thandiwe. Van de ene kant begrijp ik het dat niet een leerling op een voetstuk kan plaatsen en schoolwerk ook belangrijk is. Ook de ontmoeting met Thandiwe liep anders. Wij kregen het gevoel dat ze er niet veel waarde aan hechten dat wij waren gekomen om haar computerlessen te geven. Misschien was dit omdat ze haar laptop toch nog niet mocht gebruiken. Ik ging met een verward gevoel terug. Het leek mij harstikke leuk om ook in in dit nevenproject energie te steken, maar was het wel de moeite waard? Werd het wel gewaardeerd? Maandag gaan we terug om haar te leren werken op haar blog (zie link in balk aan de rechterkant). Een nieuwe dag, een nieuwe start. Er is dan tevens meer contact geweest tussen ons en Kidsrights en tussen de school en Kidsrights.
De dag werd afgesloten met een schokkend bericht. Reubin vertelde ons in de auto dat de vrouw van Edon vrijdagmiddag overleden is. Niet te geloven dat we nu eens van dichtbij meemaken hoe jong mensen hier sterven. Het schokkende was helemaal dat Edon ons de hele week super veel heeft geholpen met het internet. Er was niks te merken dat zijn vrouw misschien ziek zou zijn. Ook vrijdagmiddag was hij gewoon op school om te helpen met het internet en de computers. Op deze dag is blijkbaar een kind naar school gekomen om het slechte nieuws aan hem te komen vertellen. Op dat moment hebben echt totaal niks aan hem gemerkt. Gezellig zat hij samen met ons chima te eten. Ik moet nu denken aan het Zambiaanse liedje “Baby don't cry” met de tekst “Life is so hard, sometimes, but we can survive. We work and make it if we try. Baby don't worry, Baby don't be afraid, Baby don't cry”
Op het kantoor van Wiseman lag een brief voor ons klaar van de organisaitie Kidsrights. Of we Thandiwe (winares van de internationale kindervredesprijs) computerlessen wilden geven op haar nieuwe laptop. Natuurlik wilde we dit wel. We hadden zo'n spectaculaire beelden en verhalen over haar gehoord. We waren benieuwd om haar te ontmoeten. Via Wiseman moesten we in contact komen met haar nieuwe school om een afspraak hiervoor te maken. Na vandaag heb ik een steeds beter beeld gekregen hoe deze mensen via telefoon communiceren. Een kind van de school wordt gestuurd om talk time (beltegoed) te gaan halen. Knielend komt hij deze brengen. Vervolgens wordt er gebeld naar Thandiwe. Zij nam niet op. Dan maar de moeder bellen. Er wordt besproken dat we vandaag maar langs moesten komen om een afspraak te maken met de headmaster. Vervolgens wordt er opgehangen zonder elkaar te groeten.
Eindelijk konden we vandaag beginnen aan onze computerlessen! Edon (de computertechneut van de community) had zelfs in het weekend nog gewerkt aan het internet. Niet te geloven hoe behulpzaam de mensen hier zijn. In de ochtend krijgen de leerkrachten les die voor de eerste keer de cursus volgen en in de middag de leerkrachten die vorig jaar bij Leon en Marleen de cursus gevolgd hebben. Als start maar een typcursus. Dat is een van de basisbeginselen van de computer. De scores werden opgeschreven en na afloop kregen we reacties als “morgen gaan we het nog beter doen”. De motivatie straalt van de leerkrachten af. De leerkrachten van groep 1 hebben we de bedoeling laten uitleggen aan groep 2. Wij moesten onverwachts gaan. Opeens stond Jonathan op de stoep om samen met Reubin (een van de leerkrachten) naar de moeder van Thandiwe te gaan.
Zouden we haar dan eindelijk ontmoeten? Hoe zou zij wonen? Jammer genoeg was ze niet thuis. Het bleek dat ze op een prive highschool zit. Ze komt maar 1 keer per maand naar huis. Meteen werd door de moeder van Thandiwe de headmaster gebeld. Om afspraken te maken moesten we vandaag naar haar school komen. Prima, maar voor de tweede keer vandaag merken we dat de mensen hier ander telefoneren en dingen regelen. In Nederland maken we vaak afspraken via de telefoon. Hier wordt heel kort en heel vaak gebeld. Gebeurt het bellen wel effectief? Want mensen gaan bij elkaar langs als ze zaken moeten regelen. Overal is dat overal talk time (beltegoed) te koop. Je ziet iedereen bellen. Zo dubbel om te zien dat de gsm zo belangrijk vinden, terwijl ze zo weinig geld hebben en hem niet echt gebruiken om afspraken te maken.
De ontmoeting met Thandiwe had ik me heel anders voorgesteld. Op de school werden we eerst voorgesteld aan de headmaster. Een strenge, maar pientere vrouw. Ik kreeg een beetje het gevoel dat ze niet echt bewondering uitte voor het werk van Thandiwe. Van de ene kant begrijp ik het dat niet een leerling op een voetstuk kan plaatsen en schoolwerk ook belangrijk is. Ook de ontmoeting met Thandiwe liep anders. Wij kregen het gevoel dat ze er niet veel waarde aan hechten dat wij waren gekomen om haar computerlessen te geven. Misschien was dit omdat ze haar laptop toch nog niet mocht gebruiken. Ik ging met een verward gevoel terug. Het leek mij harstikke leuk om ook in in dit nevenproject energie te steken, maar was het wel de moeite waard? Werd het wel gewaardeerd? Maandag gaan we terug om haar te leren werken op haar blog (zie link in balk aan de rechterkant). Een nieuwe dag, een nieuwe start. Er is dan tevens meer contact geweest tussen ons en Kidsrights en tussen de school en Kidsrights.
De dag werd afgesloten met een schokkend bericht. Reubin vertelde ons in de auto dat de vrouw van Edon vrijdagmiddag overleden is. Niet te geloven dat we nu eens van dichtbij meemaken hoe jong mensen hier sterven. Het schokkende was helemaal dat Edon ons de hele week super veel heeft geholpen met het internet. Er was niks te merken dat zijn vrouw misschien ziek zou zijn. Ook vrijdagmiddag was hij gewoon op school om te helpen met het internet en de computers. Op deze dag is blijkbaar een kind naar school gekomen om het slechte nieuws aan hem te komen vertellen. Op dat moment hebben echt totaal niks aan hem gemerkt. Gezellig zat hij samen met ons chima te eten. Ik moet nu denken aan het Zambiaanse liedje “Baby don't cry” met de tekst “Life is so hard, sometimes, but we can survive. We work and make it if we try. Baby don't worry, Baby don't be afraid, Baby don't cry”
19 july 2009 – Moeten we naar een boerderij?
Gister vertelde Yvonne en Mwansa ons dat we het echte Zambiaanse leven zouden gaan ervaren en dat we zondag opgehaald zouden worden om bij mensen thuis in een boerderij te gaan wonen. Het idee vonden we erg leuk, maar van de andere dag schrokken we hier ook van. Waarom kregen wij dit via leerkrachten te horen en niet via de directeur? Waarom werd er niet met ons overlegd? Konden we daar nog wel onze cursus voorbereiden? Hadden we daar stroom om onze lessen voor te kunnen bereiden? Was het wel veilig voor ons daar? Was het een geldkwestie dat we daar moesten gaan zitten?Werden we echt zondag opgehaald? Dat waren allemaal vragen die door ons heen gingen. Vandaar dat we Wiseman graag wilde spreken. Zeker twintig keer hebben we hem proberen te bellen. De telefoon ging wel over, maar niemand nam op.
Toch wel gespannen hebben de we de rest van de dag doorgebracht met het voorbereiden van de cursus. Zouden we opgehaald worden vandaag?
Toch wel gespannen hebben de we de rest van de dag doorgebracht met het voorbereiden van de cursus. Zouden we opgehaald worden vandaag?
18 july 2009 – De Fashion Show
Ondanks alle mooie en indrukwekkende ervaringen en gastvrije mensen, was het toch wel even lekker om even weekend te hebben. Na onze lange en vermoeiende vliegreis hebben Willemijn en ik nog geen minuut rust gehad. Elke minuut maken we wat speciaals mee. Doodmoe komen terug in de lodge om daar gezellig met zn tweetjes onder het gemak van wat “chips and fish” (haha en geen zalmfilet, maar een echte vis met kop, staart en ogen) de dag door te nemen. Het is erg fijn om te merken dat we vaak dezelfde gevoelens of gedachten bij ervaringen hebben. Nadat onze maagjes gevuld zijn gaan we aan de slag met het voorbereiden van de cursus en daarna stappen we uitgeput in bed om daar te gaan dromen over de mooie dag!
Maar achteraf bleek deze dag zelfs een van de meest indrukwekkendste dagen te zijn. Samen met Yvonne zijn we naar de markt van Chawama geweest. Wij hadden zelf nog eten nodig en 's avonds gingen we bij haar eten. Dus een mooie gelegenheid om te zien wat ze ons allemaal voor zou gaan schotelen. Maar wat was ik bang op de markt. Eenmaal daar aangekomen, kwamen allemaal mensen op ons af. Ze vroegen of we bij hen in de taxi wilden zitten, bij hen eten wilden kopen of geld wilden geven. Deze mensen waren echt opringering en Willemijn kreeg zelfs een soort van klap in haar gezicht van een man. Dit hadden we echt nooit alleen kunnen doen. Omdat Yvonne erbij was voelde ik mij gelukkig wel veilig. Het is best eng dat we in al deze dagen nog geen een blanke hebben gezien. We vallen echt op en dat valt te merken ook.
Ik had deze ervering nooit willen missen. Ik heb zo'n maffen dingen gezien op de markt. Overal staan houten kraampjes waar eten op ligt, zoals tomaten, sinaasappels, eieren en aardappelen. Een zwerm van vliegen hangt eromheen. Maar dit blijkt deze mensen niks te doen. Wij zouden dit voedsel dan al bijna weggooien. Je ziet een vrouw gewoon haar borst uit haar shirt tillen om haar baby midden op de markt te voeden. Ook zijn er op de markt dode ratten te koop. Deze worden door de mensen gegeten worden. Ik heb al veel onbekend eten hier gegeten, maar ik hoop echt niet dat ik deze ooit voorgeschoteld krijg. Bah wat zien deze beesten er vies uit.
De mensen roepen in Nyanja allemaal dingen tegen ons, maar wij hebben er geen idee van wat ze roepen. Voor ons gevoel zeggen ze tegen Yvonne “Wat doen die blanken hier bij jou. Betalen ze jou hier soms voor? Wat moeten ze hier?” Als we later aan Yvonnen vragen wat er geroepen werd, verteld zij dat ze zeggen dat het de mooiste dag van hun leven is dat een blanke eten aan hun kraampje heeft gekocht. Echt zo raar dat het zo belangrijk voor hen is dat wij aan hun kraampje iets kopen en dat wij door de sfeer een heel ander gevoel kregen bij hun uitingen. Wat zitten dingen hier toch anders in elkaar.
Als waardering voor het werk van de Kids Rights Club wilde Willemijn en ik graag naar de Fashion Show. Wij vonden niet dat we met lege handen konden komen, dus als verassing hadden we verf, kleurpoltoden, stiften (die wij van Jeanine, een goede vriending van mij, voor de kinderen gekregen hebben) en een spel meegenomen. Zij konden dit dan geven aan de zieke kinderen in de kliniek. Benieuwd waren we naar de kleren die de kinderen zouden gaan dragen, want op school zie je ze vaak met vieze kapote schooluniformen lopen. Wat voor een kleren zouden ze dan showen op de fashion show?
Voor een klaslokaal stond een rij met kinderen en wij mochten als ere gasten het klaslokaal binnentreden Niet wetend wat we zouden verwachten. Een gegil en gejuich van zeker 200 dicht op elkaar dansende kinderen in een ruimte van 30m2. Wat een kick, wat een energie! De tranen van blijdschap sprongen bijna in mijn ogen. Wat voelt dat goed om zo ontvangen te worden in door deze menigte die zo veel plezier beleeft aan het dansen op de ritmische Zambiaanse muziek. Samen met deze kinderen zijn we flink met onze kont gaan schudden. Wat had ik het warm, wat voelde ik me overdonderd, wat voelde ik me moe. Het zweet stond overal, maar wat maakte het ook uit! Dit was zo'n mooie belevenis.
Met zeker 50 kinderen achter ons aan zijn we met een voldaan gevoel samen met Mwansa door de Jack compound (sloppenwijk) naar Yvonne gelopen. We leken we de rattenvanger van Hamelen. Steeds meer kinderen uit de buurt wilde met ons meelopen. Normaal rijden we met de auto door deze buurt. Het is zo veel echter als je te voet door deze buurt loopt. Je ziet dan van dichtbij hoe deze mensen leven. Voor een kerk zie je een groep mannen muziek maken, de “winkeltjes” waar aardappelen en eieren worden gekocht kan je aanraken, in de verte ruik je mensen zelf alcohol maken, je loopt langs een leeg stuk land met alleen maar zand en hoort dat dit een voetbalveld is. De grote tonnen met water zie je voor de huizen staan, deze mensen zullen nooit het gevoel kunnen beleven van een lekkere warme douche na een vermoeiende dag. Wat ga ik deze dingen steeds meer waarderen.
Tijdens de wandeling vraag ik me af Hoe zou het huis van Yvonne uitzien? Heeft een leerkracht een groter en mooier huis? Wat zal erin staan? Eenmaal aangekomen houdt een hond de wacht en zitten er al 8 mensen in een kamer van 18m2. Er staan twee banken, een tv met veel ruis, een tafel, een kookstel. Ik schrik ondanks de tv en de computer van de armoede. Misschien had ik het toch wat mooier voorgesteld, omdat Yvonne er altijd heel mooi en verzorgd uitziet.
Overal op straat zien we moeders lopen met baby's op hun rug. Zou dit zwaar zijn? Blijft zo'n kind goed zitten? Willemijn en ik zijn hier echt nieuwsgierig naar en mogen dit uitproberen met de baby van Yvonne. Met baby-k op onze rug lopen we samen met Mozes (de andere zoon van Yvonne) een stukje door de buurt. De mensen kijken ons vreemd aan. Een blanke met een donkere baby op hun rug? Bij het huis stoppen we bij de door Mozes gekweekte Varens en aardbeiplanten. De passie voor deze planten straalt van hem af. Ik heb echt respect voor hem. Hij gaat naar de middelbare school, moet elke water halen, zorgt voor zijn jongere broertjes en zusje en verkoopt ook nog eens deze planten.
Yvonne's man komt thuis van werk, hij ruikt naar alcohol. Het lijkt wel of hij hele dag in de kroeg heeft gestaan. Hij eet bijna niks, terwijl Yvonne echt verukkelijk heeft gekookt. Wat was de rijst, chima, aardappelen, kip en groente lekker. Wat heeft ze haar best gedaan voor ons! Zou ze elke dag zo kunnen eten? Ondanks dat ik me vertrouwd voelde bij Yvonne met haar sterke persoonlijkheid, was het een naar gevoel dat haar man dronken was en dit ook aan ons vertelde. Waarom zou hij zo veel drinken? Tijdens een biertje drinken bij een club genaamd “three trees” kwamen we erachter dat de mensen (lees vooral mannen) hier uitgaan om dronken te worden. Ze kunnen niet voorstellen dat wij ook met een paar cola een leuke avond kunnen hebben. Mswana en de man van Yvonne doen zelfs nog een soort van wiskey in hun bier.
Je ziet ook dat de andere mannen hier dronken zijn. Een man voor ons zit gewoon met zijn hoofd bij de borsten van een vrouw. Achteraf blijkt dit een prostitue te zijn. Dat hoort hier kennelijk ook bij het uitgaan. Als ik om me heen kijk zie ik dat de vrouwen hier alleen maar prostituees zijn. De mannen van hier mogen meerdere vrouwen tegelijk hebben. Ik krijg steeds meer in de gaten dat de vrouw een ondergeschikte positie heeft aan de man. De man mag alles en de vrouw moet maar luisteren. Bij deze gedachte krijg ik echt een naar gevoel. Wat ben ik blij als we thuis zijn en de avond met Willemijn kan bespreken.
Verward ga ik slapen. Wat een hoop verschillende emoties heb ik vandaag ervaren. Ik ben er doodmoe van. Ik ga slapen met zo veel vragen zoals Waarom verdrinken de mensen het beetje geld dat ze hebben? De afgelopen dagen heb ik juist ervaren dat de mensen heel trots zijn op hun land, hun gebruiken en dit graag met je willen delen. Ik heb alleen maar positieve energie gevoeld, veel gelachen met hen en het idee gekregen dat ze waarderen wat ze hebben.
Maar achteraf bleek deze dag zelfs een van de meest indrukwekkendste dagen te zijn. Samen met Yvonne zijn we naar de markt van Chawama geweest. Wij hadden zelf nog eten nodig en 's avonds gingen we bij haar eten. Dus een mooie gelegenheid om te zien wat ze ons allemaal voor zou gaan schotelen. Maar wat was ik bang op de markt. Eenmaal daar aangekomen, kwamen allemaal mensen op ons af. Ze vroegen of we bij hen in de taxi wilden zitten, bij hen eten wilden kopen of geld wilden geven. Deze mensen waren echt opringering en Willemijn kreeg zelfs een soort van klap in haar gezicht van een man. Dit hadden we echt nooit alleen kunnen doen. Omdat Yvonne erbij was voelde ik mij gelukkig wel veilig. Het is best eng dat we in al deze dagen nog geen een blanke hebben gezien. We vallen echt op en dat valt te merken ook.
Ik had deze ervering nooit willen missen. Ik heb zo'n maffen dingen gezien op de markt. Overal staan houten kraampjes waar eten op ligt, zoals tomaten, sinaasappels, eieren en aardappelen. Een zwerm van vliegen hangt eromheen. Maar dit blijkt deze mensen niks te doen. Wij zouden dit voedsel dan al bijna weggooien. Je ziet een vrouw gewoon haar borst uit haar shirt tillen om haar baby midden op de markt te voeden. Ook zijn er op de markt dode ratten te koop. Deze worden door de mensen gegeten worden. Ik heb al veel onbekend eten hier gegeten, maar ik hoop echt niet dat ik deze ooit voorgeschoteld krijg. Bah wat zien deze beesten er vies uit.
De mensen roepen in Nyanja allemaal dingen tegen ons, maar wij hebben er geen idee van wat ze roepen. Voor ons gevoel zeggen ze tegen Yvonne “Wat doen die blanken hier bij jou. Betalen ze jou hier soms voor? Wat moeten ze hier?” Als we later aan Yvonnen vragen wat er geroepen werd, verteld zij dat ze zeggen dat het de mooiste dag van hun leven is dat een blanke eten aan hun kraampje heeft gekocht. Echt zo raar dat het zo belangrijk voor hen is dat wij aan hun kraampje iets kopen en dat wij door de sfeer een heel ander gevoel kregen bij hun uitingen. Wat zitten dingen hier toch anders in elkaar.
Als waardering voor het werk van de Kids Rights Club wilde Willemijn en ik graag naar de Fashion Show. Wij vonden niet dat we met lege handen konden komen, dus als verassing hadden we verf, kleurpoltoden, stiften (die wij van Jeanine, een goede vriending van mij, voor de kinderen gekregen hebben) en een spel meegenomen. Zij konden dit dan geven aan de zieke kinderen in de kliniek. Benieuwd waren we naar de kleren die de kinderen zouden gaan dragen, want op school zie je ze vaak met vieze kapote schooluniformen lopen. Wat voor een kleren zouden ze dan showen op de fashion show?
Voor een klaslokaal stond een rij met kinderen en wij mochten als ere gasten het klaslokaal binnentreden Niet wetend wat we zouden verwachten. Een gegil en gejuich van zeker 200 dicht op elkaar dansende kinderen in een ruimte van 30m2. Wat een kick, wat een energie! De tranen van blijdschap sprongen bijna in mijn ogen. Wat voelt dat goed om zo ontvangen te worden in door deze menigte die zo veel plezier beleeft aan het dansen op de ritmische Zambiaanse muziek. Samen met deze kinderen zijn we flink met onze kont gaan schudden. Wat had ik het warm, wat voelde ik me overdonderd, wat voelde ik me moe. Het zweet stond overal, maar wat maakte het ook uit! Dit was zo'n mooie belevenis.
Met zeker 50 kinderen achter ons aan zijn we met een voldaan gevoel samen met Mwansa door de Jack compound (sloppenwijk) naar Yvonne gelopen. We leken we de rattenvanger van Hamelen. Steeds meer kinderen uit de buurt wilde met ons meelopen. Normaal rijden we met de auto door deze buurt. Het is zo veel echter als je te voet door deze buurt loopt. Je ziet dan van dichtbij hoe deze mensen leven. Voor een kerk zie je een groep mannen muziek maken, de “winkeltjes” waar aardappelen en eieren worden gekocht kan je aanraken, in de verte ruik je mensen zelf alcohol maken, je loopt langs een leeg stuk land met alleen maar zand en hoort dat dit een voetbalveld is. De grote tonnen met water zie je voor de huizen staan, deze mensen zullen nooit het gevoel kunnen beleven van een lekkere warme douche na een vermoeiende dag. Wat ga ik deze dingen steeds meer waarderen.
Tijdens de wandeling vraag ik me af Hoe zou het huis van Yvonne uitzien? Heeft een leerkracht een groter en mooier huis? Wat zal erin staan? Eenmaal aangekomen houdt een hond de wacht en zitten er al 8 mensen in een kamer van 18m2. Er staan twee banken, een tv met veel ruis, een tafel, een kookstel. Ik schrik ondanks de tv en de computer van de armoede. Misschien had ik het toch wat mooier voorgesteld, omdat Yvonne er altijd heel mooi en verzorgd uitziet.
Overal op straat zien we moeders lopen met baby's op hun rug. Zou dit zwaar zijn? Blijft zo'n kind goed zitten? Willemijn en ik zijn hier echt nieuwsgierig naar en mogen dit uitproberen met de baby van Yvonne. Met baby-k op onze rug lopen we samen met Mozes (de andere zoon van Yvonne) een stukje door de buurt. De mensen kijken ons vreemd aan. Een blanke met een donkere baby op hun rug? Bij het huis stoppen we bij de door Mozes gekweekte Varens en aardbeiplanten. De passie voor deze planten straalt van hem af. Ik heb echt respect voor hem. Hij gaat naar de middelbare school, moet elke water halen, zorgt voor zijn jongere broertjes en zusje en verkoopt ook nog eens deze planten.
Yvonne's man komt thuis van werk, hij ruikt naar alcohol. Het lijkt wel of hij hele dag in de kroeg heeft gestaan. Hij eet bijna niks, terwijl Yvonne echt verukkelijk heeft gekookt. Wat was de rijst, chima, aardappelen, kip en groente lekker. Wat heeft ze haar best gedaan voor ons! Zou ze elke dag zo kunnen eten? Ondanks dat ik me vertrouwd voelde bij Yvonne met haar sterke persoonlijkheid, was het een naar gevoel dat haar man dronken was en dit ook aan ons vertelde. Waarom zou hij zo veel drinken? Tijdens een biertje drinken bij een club genaamd “three trees” kwamen we erachter dat de mensen (lees vooral mannen) hier uitgaan om dronken te worden. Ze kunnen niet voorstellen dat wij ook met een paar cola een leuke avond kunnen hebben. Mswana en de man van Yvonne doen zelfs nog een soort van wiskey in hun bier.
Je ziet ook dat de andere mannen hier dronken zijn. Een man voor ons zit gewoon met zijn hoofd bij de borsten van een vrouw. Achteraf blijkt dit een prostitue te zijn. Dat hoort hier kennelijk ook bij het uitgaan. Als ik om me heen kijk zie ik dat de vrouwen hier alleen maar prostituees zijn. De mannen van hier mogen meerdere vrouwen tegelijk hebben. Ik krijg steeds meer in de gaten dat de vrouw een ondergeschikte positie heeft aan de man. De man mag alles en de vrouw moet maar luisteren. Bij deze gedachte krijg ik echt een naar gevoel. Wat ben ik blij als we thuis zijn en de avond met Willemijn kan bespreken.
Verward ga ik slapen. Wat een hoop verschillende emoties heb ik vandaag ervaren. Ik ben er doodmoe van. Ik ga slapen met zo veel vragen zoals Waarom verdrinken de mensen het beetje geld dat ze hebben? De afgelopen dagen heb ik juist ervaren dat de mensen heel trots zijn op hun land, hun gebruiken en dit graag met je willen delen. Ik heb alleen maar positieve energie gevoeld, veel gelachen met hen en het idee gekregen dat ze waarderen wat ze hebben.
17 juli 2009 – Chima maken
De leerkrachten van de Jack CECUP School waren er zo enthousiast over dat wij Chima hadden gekookt, dat wij het maar moesten leren maken, zodat wij dit thuis ook konden maken. Dus lieve vrienden en familie als jullie bij komen eten dan weten jullie wat er op tafel komt te staan ;) Als ontspanning tussen het opschonen van de computer gingen Willemijn en ik dus met Annie (een schat van een vrouw die altijd heel erg blij is om ons te zien) Chima maken. Water koken, mail erin en roeren maar! Wow wat is dat roeren zwaar zeg in die brij! Haha daat moet je “Chimamussels” voor hebben. V
Voor het eten wordt met wat water onze handen gewassen. Bij elke druppel die daaraan verspild wordt, moet ik steeds denken hoever de kinderen hiervoor hebben moeten lopen. Je ziet overal op straat kinderen groote tonnen rollen. Zij moeten iedere dag in totaal 2 kilometer lopen om dit water te halen. Wat hebben wij het toch goed! Water in de kraan en zelfs water om de wc mee door te spoelen. Haha vandaag ben ik voor het eerst naar een Zambiaanse wc gegaan. Dit is een klein huisje met een dat in de vloer en een doek als deur. Ik wist niet dat plassen in zo'n gat zo moeilijk was! Ongeloofelijk dat er 700 leerlingen op 1 wc gaan.
Tijdens het opschonen van de computers zagen Willemijn en ik echt super veel muziek op de computers staan. Wij dachten zet eens een liedje aan om te luisteren wat het is. Want de muziek is hier echt super om te horen. Het heeft een lekker ritme en je wordt er echt vrolijk van. Bij het opzetten van de muziek zei een van de leerkrachten dat hij dat was. Ik dacht echt dat ik voor de gek werd gehouden. Dus als bewijs moest hij het liedje gaan zingen. En ja hoor, het kwam echt overeen! Niet te geloven dat een leerkracht van hier in een opnamestudio eigen nummers heeft opgenomen. Het klinkt zo onwerkelijk, omdat voor mijn gevoel alleen mogelijk is voor rijke mensen. Ik merk steeds meer hoe veel deze mensen van muziek houden en hoe belangrijk dit voor hen is.
Vandaag heb ik weer eens gemerkt wat voor een positieve energie Wiseman (de directeur) uitstaalt op de school. Zo hebben de kinderen van de Kids Rights Club van de school voor zaterdag 18 july een fashion show georganiseerd voor de zieke kinderen in de kliniek van het dorp. Van het opgehaalde geld wordt er door de club fruit gekocht voor deze kinderen. Wow zo mooi om te zien dat kinderen die al bijna niks hebben, zich inzetten voor kinderen waarmee het vaak nog slechter gaat. Wiseman laat ook echt blijken dat hij deze kinderen waardeerd. Hij geeft hen de verantwoordelijkheid om zelf deze acties te organiseren. Als hij dan komt kijken naar vergadering en een genuanceerde vraag stelt zoals “wat zijn de rechten van deze zieke kinderen?” kunnen deze kinderen echt duidelijk verwoorden dat deze kinderen het recht hebben op verzorging op beter te worden. Met open mond sta je hiernaar te luisteren. Het mooie is ook nog dat een paar kinderen van deze club Kids Cameraz deze visie nog breder uitdragen. Ze maken filmpjes over de rechten van het kind en deze worden uitgezonden op de nationale televisie. Onze gesponserde flips hebben echt een mooi en waardevol plekje gekregen op de Jack CECUP School. Wiseman neemt afscheid van de kinderen met de woorden “I love you all. We make a safer world for every child and share because we care”. Dit is voor ons ook een mooi moment om de dag mee af te sluiten op de school en met een vredig gevoel het weekend in te gaan.
Voor het eten wordt met wat water onze handen gewassen. Bij elke druppel die daaraan verspild wordt, moet ik steeds denken hoever de kinderen hiervoor hebben moeten lopen. Je ziet overal op straat kinderen groote tonnen rollen. Zij moeten iedere dag in totaal 2 kilometer lopen om dit water te halen. Wat hebben wij het toch goed! Water in de kraan en zelfs water om de wc mee door te spoelen. Haha vandaag ben ik voor het eerst naar een Zambiaanse wc gegaan. Dit is een klein huisje met een dat in de vloer en een doek als deur. Ik wist niet dat plassen in zo'n gat zo moeilijk was! Ongeloofelijk dat er 700 leerlingen op 1 wc gaan.
Tijdens het opschonen van de computers zagen Willemijn en ik echt super veel muziek op de computers staan. Wij dachten zet eens een liedje aan om te luisteren wat het is. Want de muziek is hier echt super om te horen. Het heeft een lekker ritme en je wordt er echt vrolijk van. Bij het opzetten van de muziek zei een van de leerkrachten dat hij dat was. Ik dacht echt dat ik voor de gek werd gehouden. Dus als bewijs moest hij het liedje gaan zingen. En ja hoor, het kwam echt overeen! Niet te geloven dat een leerkracht van hier in een opnamestudio eigen nummers heeft opgenomen. Het klinkt zo onwerkelijk, omdat voor mijn gevoel alleen mogelijk is voor rijke mensen. Ik merk steeds meer hoe veel deze mensen van muziek houden en hoe belangrijk dit voor hen is.
Vandaag heb ik weer eens gemerkt wat voor een positieve energie Wiseman (de directeur) uitstaalt op de school. Zo hebben de kinderen van de Kids Rights Club van de school voor zaterdag 18 july een fashion show georganiseerd voor de zieke kinderen in de kliniek van het dorp. Van het opgehaalde geld wordt er door de club fruit gekocht voor deze kinderen. Wow zo mooi om te zien dat kinderen die al bijna niks hebben, zich inzetten voor kinderen waarmee het vaak nog slechter gaat. Wiseman laat ook echt blijken dat hij deze kinderen waardeerd. Hij geeft hen de verantwoordelijkheid om zelf deze acties te organiseren. Als hij dan komt kijken naar vergadering en een genuanceerde vraag stelt zoals “wat zijn de rechten van deze zieke kinderen?” kunnen deze kinderen echt duidelijk verwoorden dat deze kinderen het recht hebben op verzorging op beter te worden. Met open mond sta je hiernaar te luisteren. Het mooie is ook nog dat een paar kinderen van deze club Kids Cameraz deze visie nog breder uitdragen. Ze maken filmpjes over de rechten van het kind en deze worden uitgezonden op de nationale televisie. Onze gesponserde flips hebben echt een mooi en waardevol plekje gekregen op de Jack CECUP School. Wiseman neemt afscheid van de kinderen met de woorden “I love you all. We make a safer world for every child and share because we care”. Dit is voor ons ook een mooi moment om de dag mee af te sluiten op de school en met een vredig gevoel het weekend in te gaan.
16 july 2009 – Internet kopen voor de Jack CECUP School
In een dag tijd had ik al door dat de Zambianen niet zo nauw op de klok kijken. Nu moet ik zeggen dat ik daar zelf ook nog wel eens problemen mee heb. Dus ik mocht er niks van zeggen dat we vandaag een uur te laat werden opgehaald.
Vol vertrouwen waren we ervan uitgegaan dat er internet aanwezig zou zijn op de school. Wiseman reageerde namelijk snel terug op onze mailtjes. Maar gister kwamen wij tot de conclusie dat hij elke dag naar een internetcafe gaat. Achteraf natuurlijk niet erg slim van ons om hier niet aan te denken. Vooral omdat een groot gedeelte van onze training afhankelijk is van het internet. Gelukkig hadden we ons er wel op ingesteld dat we flexibel met onze planning om moesten gaan. Go with the flow!
Als er geen internet is, dan moeten we er zelf maar voor zorgen. Hmm, maar hoe krijg je internet als je nergens aansluitingen hier voor ziet? De leerkrachten hadden hier wel een oplossing voor. Tja, wie niet waagt wie niet wint. Samen met Mwansa, een mannelijke leerkracht van ongeveer 25 jaar, en Edon, een buurtbewoner met veel ICT kennis, zijn we samen naar het centrum van Lusaka gegaan.
Na ongeveer 15 minuten rijden, stopte de auto voor een soort van apotheek. Ik begreep er echt niks van. Kan je hier internet kopen? Haha maakt internet je beter als je ziek bent? Blijkbaar moesten we niet in deze winkel zijn, maar door een gang lopen langs een soort van een soldaat met een heel groot geweer. Toen ik dat zag werd ik wel bang. Waar ben ik beland? Ik kreeg echt het idee dat we bij een of andere corrupte bende terecht waren gekomen.Ik moest meteen denken aan het Afrika zoals je vaak in films ziet bijvpoorbeeld bij Wit Licht (deze film verkopen ze trouwens in Zambia. Zou Marco dit weten?) en Blood Diamand. In een kantoortje zat een man achter zijn bureau met een minilaptop. Ook al begreep ik niet waar we waren, toch had ik wel het gevoel dat het goed zat. Ik kon niet voorstellen dat Edon en Mwansa ons naar een gevaarlijke plek zouden toebrengen.
Dit bleek ook niet zo te zijn. Naast dit kantoor zat een grenswisselkantoor. Bij het zoeken naar een geschikte bank om het geld op te nemen voor het internet, kwam ik tot de conclusie dat bij alle banken en grenswisselkantoren dat een of meerdere soldaten zitten ter beveiliging. Ook al hebben die grote geweren angstaanjagende uitstraling, het gaf mij toch wel een veiliger gevoel. Vooral omdat ik het als blanke best eng is om geld op te nemen. Iedereen op straat kijkt je namelijk aan en groet je. Zij denken namelijk dat je heel veel geld hebt. Je weet op dat moment niet of ze het aardig bedoelen of juist iets van je willen. Yvonne, een lerares van de school, heeft ons daarom geadviseerd om tegen niemand aardig te zijn. Dat voelt echt heel tegenstrijdig, want van nature wil je aardig terug doen tegen de mensen die je groeten. Je bent nu bij iedereen die je groet achterdochtig.
Maar gelukkig niet bij Mwansa, Edon en Jonathan. Met internet in onze pocket en ons lievelingsnummer met de tekst “nafuti nafuti” (again and again) op de achtergrond reden we terug naar Chawama. Want daar moesten we Chima leren eten. Het eten waar de Zambianen echt trots op zijn! Het is gekookt maismeel. Deze witte plakkerige massa moet je met je handen eten. Je pakt van een het witte hoopje dat je voor je hebt liggen met een hand een stukje af en kleed dit tot een balletje. Dit balletje doop je in groente of vlees en eet je vervolgens op. Haha dit klinkt allemaal makkelijker dan gedaan. Ik was de chima al met twee handen aan het eten en kon het bijna niet vastpakken. Zo heet was het. De Chima hing vervolgens overal! Mwansa moest na het eten mijn handen wassen. Ik voelde mij net een klein kind die voor de eerste keer met de grote mensen mee mocht eten.
Eenmaal “chimavrij” zijn we weer met het liedje “nafuti nafuti” terug gereden naar de school. Echt spannend. Zou het internet gaan werken? Zou ik dan eindelijk ook iedereen kunnen laten weten hoe het met mij gaat? Ik kan namelijk geen smsjes ontvangen en versturen. Dan merk je pas hoe afhankelijk wij zijn geworden van de moderne technologieen. Maar helaas moest ik nog even wachten met het kunnen communiceren via internet. Het installeren van het internet verliep moeizamer dan verwacht. Het leek allemaal zo makkelijk bij die man in zijn kantoortje. Maar de computers op de Jack CECUP School bleken toch een heel stuk trager en ouder te zijn. Toen Willemijn en ik even gingen kijken waaraan dat zou liggen bleek dat op alle computers heel veel onnodige programma's en documenten stonden. Heel duidelijk was te zien dat de leerkrachten nog nooit van mappen gemaakt hadden gehoord. Alle bestanden stonden gewoon op het bureaublad of in mijn documenten. Pff dat zou nog een hele klus worden deze week om te computers op te schonen. Gelukkig is morgen weer een dag. En zoals we voorgenomen “Go with the flow”
Vol vertrouwen waren we ervan uitgegaan dat er internet aanwezig zou zijn op de school. Wiseman reageerde namelijk snel terug op onze mailtjes. Maar gister kwamen wij tot de conclusie dat hij elke dag naar een internetcafe gaat. Achteraf natuurlijk niet erg slim van ons om hier niet aan te denken. Vooral omdat een groot gedeelte van onze training afhankelijk is van het internet. Gelukkig hadden we ons er wel op ingesteld dat we flexibel met onze planning om moesten gaan. Go with the flow!
Als er geen internet is, dan moeten we er zelf maar voor zorgen. Hmm, maar hoe krijg je internet als je nergens aansluitingen hier voor ziet? De leerkrachten hadden hier wel een oplossing voor. Tja, wie niet waagt wie niet wint. Samen met Mwansa, een mannelijke leerkracht van ongeveer 25 jaar, en Edon, een buurtbewoner met veel ICT kennis, zijn we samen naar het centrum van Lusaka gegaan.
Na ongeveer 15 minuten rijden, stopte de auto voor een soort van apotheek. Ik begreep er echt niks van. Kan je hier internet kopen? Haha maakt internet je beter als je ziek bent? Blijkbaar moesten we niet in deze winkel zijn, maar door een gang lopen langs een soort van een soldaat met een heel groot geweer. Toen ik dat zag werd ik wel bang. Waar ben ik beland? Ik kreeg echt het idee dat we bij een of andere corrupte bende terecht waren gekomen.Ik moest meteen denken aan het Afrika zoals je vaak in films ziet bijvpoorbeeld bij Wit Licht (deze film verkopen ze trouwens in Zambia. Zou Marco dit weten?) en Blood Diamand. In een kantoortje zat een man achter zijn bureau met een minilaptop. Ook al begreep ik niet waar we waren, toch had ik wel het gevoel dat het goed zat. Ik kon niet voorstellen dat Edon en Mwansa ons naar een gevaarlijke plek zouden toebrengen.
Dit bleek ook niet zo te zijn. Naast dit kantoor zat een grenswisselkantoor. Bij het zoeken naar een geschikte bank om het geld op te nemen voor het internet, kwam ik tot de conclusie dat bij alle banken en grenswisselkantoren dat een of meerdere soldaten zitten ter beveiliging. Ook al hebben die grote geweren angstaanjagende uitstraling, het gaf mij toch wel een veiliger gevoel. Vooral omdat ik het als blanke best eng is om geld op te nemen. Iedereen op straat kijkt je namelijk aan en groet je. Zij denken namelijk dat je heel veel geld hebt. Je weet op dat moment niet of ze het aardig bedoelen of juist iets van je willen. Yvonne, een lerares van de school, heeft ons daarom geadviseerd om tegen niemand aardig te zijn. Dat voelt echt heel tegenstrijdig, want van nature wil je aardig terug doen tegen de mensen die je groeten. Je bent nu bij iedereen die je groet achterdochtig.
Maar gelukkig niet bij Mwansa, Edon en Jonathan. Met internet in onze pocket en ons lievelingsnummer met de tekst “nafuti nafuti” (again and again) op de achtergrond reden we terug naar Chawama. Want daar moesten we Chima leren eten. Het eten waar de Zambianen echt trots op zijn! Het is gekookt maismeel. Deze witte plakkerige massa moet je met je handen eten. Je pakt van een het witte hoopje dat je voor je hebt liggen met een hand een stukje af en kleed dit tot een balletje. Dit balletje doop je in groente of vlees en eet je vervolgens op. Haha dit klinkt allemaal makkelijker dan gedaan. Ik was de chima al met twee handen aan het eten en kon het bijna niet vastpakken. Zo heet was het. De Chima hing vervolgens overal! Mwansa moest na het eten mijn handen wassen. Ik voelde mij net een klein kind die voor de eerste keer met de grote mensen mee mocht eten.
Eenmaal “chimavrij” zijn we weer met het liedje “nafuti nafuti” terug gereden naar de school. Echt spannend. Zou het internet gaan werken? Zou ik dan eindelijk ook iedereen kunnen laten weten hoe het met mij gaat? Ik kan namelijk geen smsjes ontvangen en versturen. Dan merk je pas hoe afhankelijk wij zijn geworden van de moderne technologieen. Maar helaas moest ik nog even wachten met het kunnen communiceren via internet. Het installeren van het internet verliep moeizamer dan verwacht. Het leek allemaal zo makkelijk bij die man in zijn kantoortje. Maar de computers op de Jack CECUP School bleken toch een heel stuk trager en ouder te zijn. Toen Willemijn en ik even gingen kijken waaraan dat zou liggen bleek dat op alle computers heel veel onnodige programma's en documenten stonden. Heel duidelijk was te zien dat de leerkrachten nog nooit van mappen gemaakt hadden gehoord. Alle bestanden stonden gewoon op het bureaublad of in mijn documenten. Pff dat zou nog een hele klus worden deze week om te computers op te schonen. Gelukkig is morgen weer een dag. En zoals we voorgenomen “Go with the flow”
Reacties plaatsen en foto's bekijken
Van een aantal mensen hoor ik dat het lastig is om reacties te plaatsen op mijn blog. Als het goed is staat onderaan elk door mij geplaatst bericht een potlood. Als je hier op klikt kan er een reactie geplaatst worden op mijn blog.
Wat betreft foto's. In de rechterbalk staat een diavoorstelling. Als hierop geklikt wordt, wordt mijn picawebalbum getoond. Hierin staan de gemaakte foto's hier in Zambia.
Als laatste wil ik jullie aanraden om ook op de weblog van willemijn te kijken (willemijnvangurp.waarbenjij.nu). Het is erg leuk om ook haar verhalen te lezen. Ze heeft leuke foto's en zelfs een filmpje op haar blog staan. Een aanrader dus!
Wat betreft foto's. In de rechterbalk staat een diavoorstelling. Als hierop geklikt wordt, wordt mijn picawebalbum getoond. Hierin staan de gemaakte foto's hier in Zambia.
Als laatste wil ik jullie aanraden om ook op de weblog van willemijn te kijken (willemijnvangurp.waarbenjij.nu). Het is erg leuk om ook haar verhalen te lezen. Ze heeft leuke foto's en zelfs een filmpje op haar blog staan. Een aanrader dus!
Abonneren op:
Posts (Atom)
