Om 5 uur in de nacht gaat mijn gsm. “Hello with Yvonne. It’s now problem, you can stay in your room. Love you, Big kisses. Have fun”. Versuft kijk ik voor mij uit. De ene dag word ik door haar bijna de grond in geboord en de andere dag doet ze alsof ze mijn beste vriendin is. Ik begrijp er niks van, maar ik ben allang blij dat we in onze spullen in de kamer kunnen laten staan tijdens onze tips naar de Falls.
Om 7 uur zitten we in de touringcarbus op weg naar Livingstone. Ik moet zeggen dat ik verbaasd ben over hoe netjes het allemaal verzorgd is. We krijgen cake en cola onderweg en op de achtergrond draait een film. Blood diamond wel te verstaan. Vol aandacht kijk ik deze film. Het voelt zo gek om naar dit geweld en deze misdaad te kijken, terwijl je op dat moment door het continent rijdt waar deze misdaad plaatsvindt.
Bij het betreden van een stap in Faulty Towers, het hostel waar we zitten, zien we alleen maar blanken mensen. Dit is echt een rare gewaarwording. De eerste weken hebben we alleen maar tussen donkere mensen geleefd en hebben we geen een blanke gezien en nu zitten we alleen maar tussen blanken mensen. Je begint zo te merken wat huidskleur voor een verschil maakt.
Onder het genot van een biertje spelen we ski-bo. Mijn favoriete kaartspel, waar Willemijn onlangs ook verslaafd is aan geraakt. Wat een vakantiegevoel! Door de twee zwart/witte katten voel ik mij meteen thuis hier. Wat kunnen dieren veel goedmaken.
zondag 6 september 2009
Vrijdag 31 july 2009 – verhuizen
We hebben de knoop doorgehakt. Elke dag wakker worden gemaakt om 5 uur ’s nachts door kippen die geslacht worden of door het Zambiaanse personeel van de lodge die met elkaar aan het kakkelen zijn, breekt ons op. Daar komt nog eens bij dat we het ook wel met Jonathan hebben gehad, die ons elke dag minimaal een uur te laat komt halen. Bepakt en bezakt vertrekken we naar onze de nieuwe lodge, hopend op meer rust.
Na onze schooldag lopen Willemijn en ik langs de Zambiaanse huizen door het stof samen naar de lodge. Wat een lekker gevoel, wat een rust! Geen uur op Jonathan te hoeven wachten. Niet met stress de computers hoeven afsluiten, omdat Jonathan anders wegrijdt. Wat een goed begin van het weekend!
Maar niets is minder waar. Ik word overvallen door buikpijn. Wat voel ik me opeens slecht. Ik word toch niet uitgerekend nu ziek? Op het moment dat we morgen naar de Victoria Falls vertrekken. Daar komt nog eens bij dat we het bericht van Yvonne (een van de leerkrachten) dat we tijdens onze trip naar de Falls onze spullen (lees: 4 laptops, 1 flip en 1 fotocamera) niet op de kamer mogen laten staan en dat we ons verblijf in de nieuwe lodge zelf moeten gaan betalen. Ik begrijp er echt helemaal niks van. De enige voorwaarde van het project was, dat de school voor ons onderdak zorgt. We kunnen toch niet zo maar als deze dure spullen bij de receptie neerzetten? Dan zijn ze allemaal weg. Als ik vraag waarom we zelf voor ons verblijf moeten betalen, krijg ik verwijten naar mijn hoofd dat we te ondankbaar waren om op de boerderij te slapen. Ik word boos. We hebben dit allemaal netjes overlegd met Wiseman. Hij was het met onze beslissingen eens. Hij merkte ook dat Jonathan altijd te laat was en dat het makkelijk was dat we in de nieuwe lodge zouden gaan zitten, omdat deze dichter bij de school gelegen is. Waarom neemt Wiseman zijn telefoon ook niet op als je hem nodig hebt? Ik merk steeds meer dat communicatie niet het sterkste punt is van de Jack CECUP school en Yvonne is zo slim dat ze daar mooi gebruik van probeert te maken. Maar ik heb besloten dat ik mij niet door haar laat kisten. We hebben een contract met de school. De spullen blijven kosten wat kost op de kamer. Dan maar hard tegen hard.
Boos en ziekjes ga ik slapen. Ik verheug me op morgen. Even vrije tijd. Even geen leerkrachten. Even de toerist uithangen en genieten van Zambia in a different way!
Na onze schooldag lopen Willemijn en ik langs de Zambiaanse huizen door het stof samen naar de lodge. Wat een lekker gevoel, wat een rust! Geen uur op Jonathan te hoeven wachten. Niet met stress de computers hoeven afsluiten, omdat Jonathan anders wegrijdt. Wat een goed begin van het weekend!
Maar niets is minder waar. Ik word overvallen door buikpijn. Wat voel ik me opeens slecht. Ik word toch niet uitgerekend nu ziek? Op het moment dat we morgen naar de Victoria Falls vertrekken. Daar komt nog eens bij dat we het bericht van Yvonne (een van de leerkrachten) dat we tijdens onze trip naar de Falls onze spullen (lees: 4 laptops, 1 flip en 1 fotocamera) niet op de kamer mogen laten staan en dat we ons verblijf in de nieuwe lodge zelf moeten gaan betalen. Ik begrijp er echt helemaal niks van. De enige voorwaarde van het project was, dat de school voor ons onderdak zorgt. We kunnen toch niet zo maar als deze dure spullen bij de receptie neerzetten? Dan zijn ze allemaal weg. Als ik vraag waarom we zelf voor ons verblijf moeten betalen, krijg ik verwijten naar mijn hoofd dat we te ondankbaar waren om op de boerderij te slapen. Ik word boos. We hebben dit allemaal netjes overlegd met Wiseman. Hij was het met onze beslissingen eens. Hij merkte ook dat Jonathan altijd te laat was en dat het makkelijk was dat we in de nieuwe lodge zouden gaan zitten, omdat deze dichter bij de school gelegen is. Waarom neemt Wiseman zijn telefoon ook niet op als je hem nodig hebt? Ik merk steeds meer dat communicatie niet het sterkste punt is van de Jack CECUP school en Yvonne is zo slim dat ze daar mooi gebruik van probeert te maken. Maar ik heb besloten dat ik mij niet door haar laat kisten. We hebben een contract met de school. De spullen blijven kosten wat kost op de kamer. Dan maar hard tegen hard.
Boos en ziekjes ga ik slapen. Ik verheug me op morgen. Even vrije tijd. Even geen leerkrachten. Even de toerist uithangen en genieten van Zambia in a different way!
donderdag 30 juli 2009
Donderdag 30 july 2009 – White Zambian woman
Overal om me heen zie ik vrouwen met mooie kapsels lopen. Ze hebben allerlei patronen vlechtjes in hun haar. Dit zou ik ook echt graag een keer willen hebben. Na een paar keer vragen in de lodge waar de meisjes van de receptie hun haren lieten doen, was vandaag eindelijk aangebroken dat ik ook een echte Zambiaanse vrouw zou worden. Ik kreeg eindelijk vlechtjes. De meisjes hadden door hoe graag ik mijn haar “geplat” wilden hebben en daarom hadden ze iemand van de kapsalon gebeld om mijn haar in de lodge te laten doen. Het is namelijk te gevaarlijk om alleen naar de salon toe te gaan.
Drie uurtjes heb ik in het zonnetje met een tijdschriftje op een stoel stil gezeten, terwijl er op dat moment aan me haar getokken werd en “waves” (nephaar) erin bevestigd werden. Wat een heerlijk moment! Al het personeel van de lodge is komen kijken hoe deze blanke meid, steeds meer op een black lady begint te lijken. Ik ben benieuwd hoe de leerlingen en de leerkrachten morgen op school zullen reageren...
Drie uurtjes heb ik in het zonnetje met een tijdschriftje op een stoel stil gezeten, terwijl er op dat moment aan me haar getokken werd en “waves” (nephaar) erin bevestigd werden. Wat een heerlijk moment! Al het personeel van de lodge is komen kijken hoe deze blanke meid, steeds meer op een black lady begint te lijken. Ik ben benieuwd hoe de leerlingen en de leerkrachten morgen op school zullen reageren...
Woendag 29 july 2009 – Virussen
“Ik heb er helemaal genoeg van. Wat een piepcomputers”. Riep ik vandaag tegen de computers in de computerruimte. Vol goede moed waren Willemijn en ik samen met Jet en Evert naar school gegaan. Vandaag zouden we dan eindelijk beginnen aan de Word lessen. We konden Jet en Evert dan meteen vol trots laten zien hoe onze computerlessen eruit zien.
Maar dit mooie geschetste plaatje ging niet op. Op alle computers en zelfs de laptops kregen we virusmeldingen te zien. Ik sloeg de handen in me haar. “Ik kan wel huilen. Bijna een hele week hebben we gewerkt aan het schoonmaken van de computers en nu staat er allemaal virussen op de computers”. Maar dat was niet het enige wat mij frusteerde. Toen ik mijn appel in de prullenbak wilde gooien, zag ik dat deze gebruikt werd als afwasbak. “Hoe kon dit nu weer? We hadden toch samen met de leerkrachten overlegd dat ze een prullenbak wilden hebben om het lokaal schoon te houden?”. Ook de opbergdoos voor de computerspullen werd niet echt nuttig gebruikt. Er slingerden nog dingen rond en lagen spullen die niet in de ruimte thuis hoorden, zoals allerlei schriften van kinderen. We hadden leerkrachten toch mee laten denken in dit proces en ze niks opgelegd. Waarom gebeurden dan toch deze dingen?
Vol frustratie moesten we de leerkrachten teleurstellen dat we echt deze virussen eerst van de computer moesten halen. Wat miste ik op dat moment een ICT'er om me heen. Hoe moest ik in vredesnaam al die virussen eraf krijgen? Vol goede hoop hebben we maar de virusscanners aangezet. This computer has 9 virusses. Will you remove them? kwam er in beeld. Wat een opluchting, ze konden verwijders worden. Op dat moment viel er bij Willemijn en mij het kwartje. Vooral in de muziekbestanden zagen we dat de virussen zaten. De leerkrachten hier houden heel veel van muziek en luisteren deze graag op de computer. Via cd's met gedownloaden muziek zetten zij onbewust een virus op de computer. Wij hebben met onze usb sticks deze trojaanse worm verspreid. Wow, wat ben ik trots op mezelf. Ik begin echt steeds meer op een ICT nerd te lijken. We hebben maar meteen briefjes op elke computer geplakt met de tekst “Don't listen music on the computer. This can cause virusses”. Dan moeten de leerkrachten maar zelf wat meer van hun eigen gemaakte liedjes tijdens de cursus gaan zingen. Dat is nog gezellig ook!
Naast deze frustrerende gebeurtenissen, hadden Willemijn en ik nog een moeilijk moment. We waren druk bezig aan de computer tot we opeens harde klappen naast ons hoorden. Wat was dat? We keken beide op. Op nog geen meter van ons vandaag werd een leerling met een grote stok zeker 20 keer op haar handen geslagen. Ze stond met tranen in haar ogen. Willemijn en ik keken elkaar aan wat is hier aan de hand? Ik werd er misselijk van. Dit was al de tweede dag dat ik zag dat een kind wordt geslagen. Wij kunnen dat ons gewoon niet voorstellen. Het is vreselijk om te zien en het liefst wil ik dan meteen tussen springen. Maar ik realiseer me dat ik in een andere cultuur ben waar zo'n dingen normaal zijn. Ik vind het zo moeilijk te begrijpen dat het motto van de school is “share because we care” en “we love everyone because we care” en dat ik dan wel zie dat kinderen geslagen worden. Toen ik vroeg waarom dit gebeurde kreeg ik de reactie It a game. When a child don't hold it's pen good, than are his of hers hand not warm. We must make them warm.
Dit werd mij allemaal te veel. Na de zoveelste koortsaanval en migraineaanval, besefte ik dat ik toch even rust moest pakken.
Maar dit mooie geschetste plaatje ging niet op. Op alle computers en zelfs de laptops kregen we virusmeldingen te zien. Ik sloeg de handen in me haar. “Ik kan wel huilen. Bijna een hele week hebben we gewerkt aan het schoonmaken van de computers en nu staat er allemaal virussen op de computers”. Maar dat was niet het enige wat mij frusteerde. Toen ik mijn appel in de prullenbak wilde gooien, zag ik dat deze gebruikt werd als afwasbak. “Hoe kon dit nu weer? We hadden toch samen met de leerkrachten overlegd dat ze een prullenbak wilden hebben om het lokaal schoon te houden?”. Ook de opbergdoos voor de computerspullen werd niet echt nuttig gebruikt. Er slingerden nog dingen rond en lagen spullen die niet in de ruimte thuis hoorden, zoals allerlei schriften van kinderen. We hadden leerkrachten toch mee laten denken in dit proces en ze niks opgelegd. Waarom gebeurden dan toch deze dingen?
Vol frustratie moesten we de leerkrachten teleurstellen dat we echt deze virussen eerst van de computer moesten halen. Wat miste ik op dat moment een ICT'er om me heen. Hoe moest ik in vredesnaam al die virussen eraf krijgen? Vol goede hoop hebben we maar de virusscanners aangezet. This computer has 9 virusses. Will you remove them? kwam er in beeld. Wat een opluchting, ze konden verwijders worden. Op dat moment viel er bij Willemijn en mij het kwartje. Vooral in de muziekbestanden zagen we dat de virussen zaten. De leerkrachten hier houden heel veel van muziek en luisteren deze graag op de computer. Via cd's met gedownloaden muziek zetten zij onbewust een virus op de computer. Wij hebben met onze usb sticks deze trojaanse worm verspreid. Wow, wat ben ik trots op mezelf. Ik begin echt steeds meer op een ICT nerd te lijken. We hebben maar meteen briefjes op elke computer geplakt met de tekst “Don't listen music on the computer. This can cause virusses”. Dan moeten de leerkrachten maar zelf wat meer van hun eigen gemaakte liedjes tijdens de cursus gaan zingen. Dat is nog gezellig ook!
Naast deze frustrerende gebeurtenissen, hadden Willemijn en ik nog een moeilijk moment. We waren druk bezig aan de computer tot we opeens harde klappen naast ons hoorden. Wat was dat? We keken beide op. Op nog geen meter van ons vandaag werd een leerling met een grote stok zeker 20 keer op haar handen geslagen. Ze stond met tranen in haar ogen. Willemijn en ik keken elkaar aan wat is hier aan de hand? Ik werd er misselijk van. Dit was al de tweede dag dat ik zag dat een kind wordt geslagen. Wij kunnen dat ons gewoon niet voorstellen. Het is vreselijk om te zien en het liefst wil ik dan meteen tussen springen. Maar ik realiseer me dat ik in een andere cultuur ben waar zo'n dingen normaal zijn. Ik vind het zo moeilijk te begrijpen dat het motto van de school is “share because we care” en “we love everyone because we care” en dat ik dan wel zie dat kinderen geslagen worden. Toen ik vroeg waarom dit gebeurde kreeg ik de reactie It a game. When a child don't hold it's pen good, than are his of hers hand not warm. We must make them warm.
Dit werd mij allemaal te veel. Na de zoveelste koortsaanval en migraineaanval, besefte ik dat ik toch even rust moest pakken.
Dinsdag 28 july 2009 – Jet en Evert
Willemijn was de hele dag al zenuwachtig. Vandaag kwamen haar twee vrienden Jet en Evert aan. Met hen gaat ze na dit project doorreizen. Zouden ze wel goed aankomen? Zouden we ze wel kunnen ophalen? Zouden hun spullen wel aankomen? Allemaal vragen die door haar hoofd heen spookte. Op school vertelde ze meteen vol enthousiasme aan de leerkrachten dat er twee gezellige vrienden van haar vandaag aan kwamen. Dat lieten de leerkrachten niet twee keer zeggen. Yvonne ging meteen een busje regelen. Na het typexamen stonden er 13 leerkrachten en 2 leerlingen te springen om deze twee blanken op te kunnen halen. In een vol busje op weg naar het vliegveld.
Jet en Evert wist niet wat hen overkwam toen dertien leerkrachten hen om de nek vlogen. Vooral toen Annie al tegen Evert zei “I love you. Will you be my husband”. Daarna overvielen Willemijn en ik hen ook nog met de tienduidenden verhalen die we hier al hebben meegemaakt. Na deze lange vliegreis was dit allemaal te veel van het goede. Willemijn en ik kwamen tot het besef dat we ze de rust moesten geven en het avontuurlijke Zambia maar zelf moeten laten ontdekken.
Jet en Evert wist niet wat hen overkwam toen dertien leerkrachten hen om de nek vlogen. Vooral toen Annie al tegen Evert zei “I love you. Will you be my husband”. Daarna overvielen Willemijn en ik hen ook nog met de tienduidenden verhalen die we hier al hebben meegemaakt. Na deze lange vliegreis was dit allemaal te veel van het goede. Willemijn en ik kwamen tot het besef dat we ze de rust moesten geven en het avontuurlijke Zambia maar zelf moeten laten ontdekken.
Maandag 27 july 2009 – Miljonair
Ik ben vandaag in een minuut veranderd van een platzak in een miljonair. Afgelopen dagen hebben Willemijn rondgelopen zonder cent op zak. Beide hebben we mastercard en hier in Zambia kan je alleen betalen en pinnen met visa. We hadden dus een groot probleem. Hoe komen we nu aan geld? Willemijn en ik hebben de tip van mijn ouders opgevolgd en zijn naar de Nederlandse ambassade gegaan. Ja dan hebben jullie een probleem kregen we daar als reactie. Je kan in het centrum van Lusaka bij de Barcley's bank wat meer geld opnemen. Hier moet je dan proberen een paar dagen van rond te komen. Hmm ideaal is anders, maar beter dan helemaal geen geld. Met 2,2 miljoen (ongeveer 300 euro) op zak liep verlieten Willemijn en ik de bank. Zo rijk heb ik me nog nooit gevoeld.
Nu we toch bij de ambassade waren, wilden Willemijn en ik meteen weten ogf het verstandig was of we ons voor malaria zouden laten prikken en waar we dat konden doen. Willemijn en ik hadden namelijk de afgelopen dagen last van grieperigheid en koortsaanvallen. Met eigen naalden op zak vertrokken we naar de kliniek. Ik was toch wel een beetje zenuwachtig. Zouden ze hier wel een beetje goed kunnen prikken? Voor ons werd een man met een naald in zijn vinger geprikt en vervolgens moest hij deze vinger op een glazen staafje duwen. Owh je moet hier vingerafdrukken maken voordat je gaat prikken zei ik vol overtuiging tegen Willemijn. Na twee minuten waren wij dan aan de beurt. Ga jij eerst of ik eerst? was de discussie. We stroopten onze mouwen al op. De dokter keek ons vreemd aan. Could you please give your dumb? Haha met de slappe lach gaven Willemijn en ik onze duim. Het wasren geen vingerafdrukken, maar bloedprikken gebeurt hier via een prikje via de duim. Na vijf spannende minuten kwam de dokter ons vertellen dat we geen malaria hadden, maar wel de griep.
Terug naar Chawamma. Toch maar wat rust pakken, voor zo ver als dat mogelijk is. Want zoals we ook al aan de dokter en de ambassade merkten, is er veel te beleven in deze buurt. Ze schrokken er namelijk van toen ze hoorden waar wij logeren
Nu we toch bij de ambassade waren, wilden Willemijn en ik meteen weten ogf het verstandig was of we ons voor malaria zouden laten prikken en waar we dat konden doen. Willemijn en ik hadden namelijk de afgelopen dagen last van grieperigheid en koortsaanvallen. Met eigen naalden op zak vertrokken we naar de kliniek. Ik was toch wel een beetje zenuwachtig. Zouden ze hier wel een beetje goed kunnen prikken? Voor ons werd een man met een naald in zijn vinger geprikt en vervolgens moest hij deze vinger op een glazen staafje duwen. Owh je moet hier vingerafdrukken maken voordat je gaat prikken zei ik vol overtuiging tegen Willemijn. Na twee minuten waren wij dan aan de beurt. Ga jij eerst of ik eerst? was de discussie. We stroopten onze mouwen al op. De dokter keek ons vreemd aan. Could you please give your dumb? Haha met de slappe lach gaven Willemijn en ik onze duim. Het wasren geen vingerafdrukken, maar bloedprikken gebeurt hier via een prikje via de duim. Na vijf spannende minuten kwam de dokter ons vertellen dat we geen malaria hadden, maar wel de griep.
Terug naar Chawamma. Toch maar wat rust pakken, voor zo ver als dat mogelijk is. Want zoals we ook al aan de dokter en de ambassade merkten, is er veel te beleven in deze buurt. Ze schrokken er namelijk van toen ze hoorden waar wij logeren
dinsdag 28 juli 2009
Nieuwe foto's
Abonneren op:
Posts (Atom)
